Showing posts with label emotions. Show all posts
Showing posts with label emotions. Show all posts

Monday, September 9, 2013

Duda


Kasabay ng bawat hampas ng alon
Ang mapapait na ala-ala'y akin nang ibabaon.
Kasabay ng dagat na ngayon ay mahinahon
Ang pagdating ng aking pinakahihintay na panahon.

Ngunit kasabay din pala nito ay ilang kalituhan
Pagdududa'y bumalot sa ilang kaisipan
Akala ko'y tamo na nila ang aking katauhan
Pero bakit ganoon na lang ang kanilang natuturan?

Siguro'y hindi na lamang iisipin pa
Marahil ay darating din ang araw na maiintindihan nila
Katulad ng alon na sa dalampasiga'y humahampas
Sa dagat ng pagdududa, ako rin ay makaaalpas.

--

Thursday, November 25, 2010

random.01


.I love you.
..Weh ang lakas ng trip mo ah.
.ayaw mo ba?
..ahmmm
.gusto rin. aminin.
..wenks hindi kaya.

..di nga?
.oh, nadala ka naman agad. Ikaw talaga.
..wala lang

..kamusta na kayo ni....?
.ayos lang. Bakit siya nanaman pinaguusapan natin?
..wala lang.
.ikaw puro siya na lang nasa-isip mo
..(mali ka doon. ikaw lang ang laman ng isip ko) siyempre siya lang naman ang magandang pag-usapan para sayo.
.di rin.

.geh alis na ako.
..(wag muna. O cge. I love you too na. Wag mo ko iwan. Dito ka muna please) geh ingat ka.

-----
sorry wala akong ibang outlet eh :]
joke.
wala kasing internet sa bahay kaya di ako makapagpost ng maayos.
Babawi ako next time :]

Monday, November 15, 2010

TUGTUG TUGTUG TUGTUG..

Eto ka nanaman.
TUGTUG TUGTUG TUGTUG

Ramdam nanaman kita
TUGTUG TUGTUG TUGTUG

BAWAL.

Hindi ko alam kung sa papaano ka bang paraan mapapaalis. Lagi na lang.

Ilang taon na ang nakalipas...
Binubulabog mo pa rin ako.

TUGTUG TUGTUG TUGTUG..

Ang sakit. Tumataas balahibo ko. Naluluha ako.
Bakit ngayon pa?
TUGTUG TUGTUG TUGTUG..

Wednesday, October 20, 2010

Permanente

Sisikat ang araw pero sa gabi ay lulubog din ito.
Bibili ka ng isang bagay pero mauubos at mauubos din ito.
Ang ilaw ay napupundi rin, ang tsinelas ay napupudpod rin.
Ang buhok, napapanot, pumuputi.
Ang dahon, nalalagas, nalalaglag.
Ang bulaklak ay nalalanta.

Ang oras ay dumadaan...
Ang pasensiya ay nauubos.

WALANG PERMANENTE sa mundong ito kundi pagbabago.

Sa pagdaan ng mga araw, napansin ko na unti-unti akong nagbabago. Bukod sa mga pisikal na pagbabago, nandidiyan na rin ang pagbabago sa pag-iisip, sa mga trip sa buhay.
Minsan trip ko magpakasaya ng sobra-sobrang saya. Minsan gusto ko magmukmok sa isang sulok, isalpak ang earphones sa aking tenga at ipikit ang mga mata kasabay ng tugtog na nangingibabaw sa aking mundo na walang makakaistorbo.

Bakit ba kasi ang haba ng pasensiya ko?
Bakit ba kasi hinahayaan ko na lang gumulong ang oras at hindi ako gumagawa ng pagbabago?

Acceptance.

Yan ang sagot diba? Alam ko, pero ako mismo hindi ko maispelling sa sarili kong buhay kung ano ang acceptance.

Ang sugat, naghihilom din.

Siyett namimiss ko na yung cellphone ko. Nasira siya . Tsk. Hindi ko matanggap na wala akong cellphone sa sabado pagpunta ko sa Subic. Paano na yung mga pictures? HUHU.
Sinasayang ko ang oras, hindi ko siya agad napagawa. Huli na ang lahat.

(sorry, umemo slight.)

:))

Miss you all guys!

Monday, August 23, 2010

Draft

Meeting you is the best thing that ever happened to my life. Meeting an angel who just came from heaven, goddess of beauty and perfection. Carrying with you, your killer smiles, tantalizing eyes, cute voice and everything charming.

You are the one that makes my day, and the one who makes me smile. You are the one who makes me feel like floating. No one, but you, owns my heart.

You are the one who puts sunshine in my dark days. You are the one who wipes my tears away. Your voice is the only music for my ears.

You are everything to me. You are my world. My life rotates on you. My day is incomplete without you.

Sadly, you're not for me. He owns you. You love him. You care for him. You are so much devoted to him. He is your world. He is your beloved. He is your everything. He is your better half.

I am nothing. I am such a wasted man. I am just a normal person for you. You can live without my presence. You can be happy even without me.

I am yours. You are not mine. I love you. You love him. I care for you. You care for him. I miss you a lot. You misses him more. I need you. You need him. I am doing everything for you. You aren't feeling something.

Too much time wasted. Let's make a stand. It's now over. You're not mine.

I've done my part. I'm tired. Good bye.

(Anu ba, wala lang yan.. wala akong magawa. Kung may pagkakahawig man sa buhay ko, nagkataon lang yan.)

Friday, July 30, 2010

Move on. Fourth Years na tayo...

*This post is dedicated to my dear SILVER JUBILARIAN 2011 BATCHMATES

Sobrang malaking pagbabago ang naganap ngayong taon na to. Yung dating two sections natin from 1st-3rd year eh narambol rambol. Nagkahiw
alay na yung mga dating friends. Mahirap mag move on pero ano ang magagawa natin? Let's just accept the fact that we are not classmates anymore. Anyways may mga times na merged class naman tayong mga seniors.

Sobrang namimiss ko na yung dati nating samahan. Yung mga tawanang wagas sa tuwing gumagawa tayo ng mga kung anu-anong preparations para sa school activities, pero ngayon iba na. Magkakalaban na tayo ngayon pero besides that fact, ramdam ko pa rin na solido pa rin tayo.


Nakakamiss ang buhay third year lalo na sa advisory class ni MISS FAT. Nakakamiss yung may adviser ka na, may kaibigan ka pa, (may nanay ka pa :)) ). Nakakamiss yung super kulit na adviser mo dati, pero iba na ngayon. W
e need to train ourselves dahil sa college mas lalong walang mga ganitong mga basta.. walang ganito sa college.

Resto modes, Gigolo modes, LAUGHTRIP modes kahit sa kalagitnaan ng klase EVERYDAY. Idagdag pa dito ang weekend gala sessions natin. Isama mo na rin ang mga overnights project making. Yung tipong 1 1/2 lang ang tulog niyo tapos papasok pa kayo kinabukasan dahil ayaw niyong mapagalitan.

I really miss III- St. John 09-10. I really miss MISS FAT. I really miss that SPECIAL SOMEONE in my life. I really miss you. I want you all back but sadly, I can't. I am not superman, batman nor the god of time. I am just a mere "Louie" , that student wearing glasses, that can't do anything but sigh and reminisce those times when we're together.

Emo?

OO. Sige ako na emo. Nakakamiss kasi tulad kanina
may event sa school tapos nakakainggit yung all around support and cheer ng dati naming adviser sa new advisory class niya. (I'm not telling our adviser isn't cheering us much. HE IS. In a different manner) Somewhat nakakalungkot at nakakainggit pero we need to be strong at pigilan ang mga emotions na maaaring magpahina sa atin. Sabi nga din niya sa isa niyang post sa facebook kht d nmn aq advsr nio lab q pah dn kau lahat!..kylangn tlga nten mg-muv on sa buhai.haha.

It's really hard to magmove on lalo na kung masyado kang rooted sa isang bagay/tao o events. Kasing hirap ng pagtransplant sa isang puno na nakaugat na sa isang lugar sa mahabang panahon at tinibay na ng mga bagyo na nagpatatag sng a pagkapit ng ugat nito. Pero may paraan din naman na iba. Pwede namang stem cutting na lang diba? Yung tipong nakaugat ka pa rin sa tao na yun pero puputol ka lang ng sanga para itanim sa panibagong lugar.

I an really getting so emotional kaya so much for this one. All I can say is that, St. John 09-10, kahit na magkakaiba na tayo ng classes and at the same time magkakahiwalay-hiwalay na tayo, lagi kayong nakaugat sa puso ko gaya ng isang punong pinagtibay ng mga bagyong dumaan. Love you all.

Eto yung isang pic namin. Nakakamiss :[


Thursday, July 15, 2010

ISSUE

Di dapat ako magpost ng tungkol dito, pero since wala naman akong maikwento at tanging blog na lang ang outlet ng gusto kong sabihin eh eto na nga.

Yang picture sa taas ay pawang likha lamang ng makulit na utak naming dalawa ni bff. Gusto lang talaga naming mantrip dahil nga madaming online at sa tingin namin ay nauuso na yung mga ganitong scenario sa fb. Natawa naman ako dahil sa mga taong naglike at nagcomment pa. Di rin kasi siguro nila ineexpect na makikita nila sa wall nila ang isang IMPOSSIBLENG bagay na mangyari.

Impossible. Yap tama, super impossibleng mangyari ang nasa itaas. (para sa kanya). Mas ok sa tingin ko na maging friends kami -- or what we call bff. In any sense relationship din naman yun, as friends nga lang. Nagtataka na nga lang ako dahil sa two years na nagdaan eh naiissue pa din kami. Ganun ba talaga?

Umemo slight lang ako. Wala lang, nagkaroon kasi ng isang maselang feedback sa relationship status na ito. Nakakatwa, pero bad yun. Dapat hindi ako matawa sa reaksiyon ng too ni bff. Pero in the other hand, nalungkot din ako kasi tapos na ang pagpapanggap. Wala nang pagtatawanang mga comments.

Sa di inaasahang pagkakataon din eh nagpasaya sakin tong trippings na ito. Ewan ko ba, dala na rin siguro ng katiting na espesyal na pagtingin sa puso ko :)) LOL KATITING PO. :l

"Sana tayo na lang talaga" Sabi yan ng klasmate kong itago na lang nating sa pangaln na JP LUCIO. Sabihin ko daw yan kay bff. LOL

Ewan.

"Ang mali, dapat ihinto na noong nagsisimula pa lang, bago dumating sa puntong magiging adik ka na.." Wala lang, naformulate ko lang galing sa distorted kong pagiisip ngayon. Sad pero happy, Happy pero Sad, ewan ko ba.

Hay hay hay hay Buhay.

Sunday, June 6, 2010

Beep Once

Putek! Delayed messages nanaman ngayon. Kung hindi lang dahil sa nagiisang babae sa buhay ko eh malamang nagpalit na ako ng sim card syempre powered by other network. Lagi na lang kasing ganito. Ilang oras walang magtetext at kapag oras na pumasok lahat ng txt eh nakapagandang pakinggan ng beep once paulit-ulit. Parang Christmas Lights lang.

Tumunog na ang cellphone ko mga siguro eh naka 30+ na beep once din siya ngayon. As usual delayed text nanaman, kaya ngayon lang nagsipasukan lahat ng GMs ng clan ko. OO, txt addict din ako.

Hindi ko agad binasa yung mga txt na yon. As usual, Gm lang naman yung mga yon at saka ayoko magpaistorbo sa pagcocomputer at pagbloblog, kaya napagpasyahan kong isnobin na lang ang mga txt na iyon. Bahala siala sa buhay nila. Tinatamad pa akong magbasa eh" yan ang palaging katwiran ko.

Siguro lumipas pa ang isa't kalahating oras ng tinamad na ako magcomputer at napagpasyahan ko na ring patayin ito, at ayun na nga, sinimulang basahin ang mga txt sa cp ko. 46 messages receive. Kung tutuusin kakaunti pa lang ito sa usual 80+ or more messages na natatanggap ko minsan.

Nanlamig ako sa nabasa kong mensahe. Isang mensahe na galing sa isang taong mahalaga sa akin. Isang mensahe na hindi ko akalain na mababasa ko noong gabing iyon. Isang hindi inaasahang mensahe galing sa natatanging babaeng mahal ko na nagsasabing, "Dhie, sana maintindihan mo ako sa gagawin kong ito. Alam ko naman na maiintindihan mo naman to diba? ikaw pa? Kahit kailan ay naintindihan mo naman ako eh pero sana hanggang ngayon ay maintindihan mo pa rin. Sorry, pero ayoko na. Hindi naman dahil sa hindi na kita mahal. Mahal na mahal kita pero kailangan kong gawin ito kasi ito ang dapat at ito ang tama. I Love You. Goodbye ..." message receive 5:47pm. Shit alas siete ko na nabasa ang txt niya. Huli na ba ang lahat para pagusapan pa ang dahilan kung bakit siya makikipaghiwalay?

Sa pagkakataong ito, hindi na napigilan ng mga mata ko ang pagluha. Ang sakit. Sobrang sakit ng biglaang nangyari. Nagkulang ba ako sa kanya? Nauumay na ba siya sa pagmumuka ko na araw-araw na lang ay kinukulit ko siya at pati sa chat ay cam to cam pa ang banat namin? Nagsasawa na ba siya sa gabi-gabing pagkanta ko sa kanya para makatulog siya? Ayaw niya na ba ng may magtetext sa kanya bawat oras para sabihin na , "mhie ko, ingat ka palage ha, mahal na mahal ka ni dhie" Ang bilis ng takbo ng mga oras. Nung nakaraan lang ay sobrang saya natin, at maluha-luha pa nga ako sa kakatawa sa mga jokes niya pero eto naman ako ngayon, lumuluha dahil sa isang txt niya. Sana joke lang ito tulad ng dati. Sana hindi totoo ito.

Hindi ko maiwasang alalahanin yung masasaya naming mga oras. Yung tipong nagtititigan lang kame habang magkaholding hands at ewan ko ba bakit siya tumatawa nun, ayun pala pinagtatawanan niya na yung muka ko dahil may something dito. Yung mga tipong nanonood kami ng sine tapos sigaw siya ng sigaw kasi natatakot daw siya pero ang corny corny naman nung palabas. Ayun pala gusto lang mahug siya. Yung tipong magluluto siya ng hotdog na medyo sunog at sasabihin na style yun. At lahat ng kalokohan na pinaggagagawa namin. Naalala ko din yung first kiss namin. Kabado pa nga ako noon kasi sa school canteen namin yon. Buti na lang walang tao nun kasi uwian na. Ang sarap ng feeling noon nung iisa ang mga labi namin. Feeling ko lumulutang ako ng mga panahong iyon.

Tinawagan ko siya pagkatapos bumalik ng ulirat ko mula sa paglalakbay nito sa aming mga nakaraan.

"Hello....mhie?"

katahimikan ang kanyang sagot sa pagbati ko.

"Mhie bakit? Akala ko ba mahal mo ako? Wag mo naman akong iwan please? Handa akong gawin lahat ng kaya ko para lang sayo mhie. Please hindi ko kayang mawala ka sakin. Ikaw lang ang babaeng nagpapatibok nitong puso ko at ikaw lang magiging dahilan ng pagtibok nito. Mhie, mahal na mahal kita. Please wag mong gawin toh..."

"Hindi mo ko naiintindihan.."

"Anu ba ang problema mhie? pupunta ako jan magusap tayo teka lang saglit.."

"WAG NA! Please tama na RENZ. Ayoko na."

"Pp-pero..?"

"OK fine. MAY MAHAL NA AKONG IBA! Sapat na ba sa'yo yan para tumigil ka sa kakapilit mo ha? Sawang sawa na kasi ako sayo, at PINAGSISISIHAN KO na naging tayo. Goodbye! "

TOOOOOOOOOOOOT

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Wala ng lumabas mula sa bibig ko kundi hagulgol. Hagulgol na punong puno ng emosyon kasabay ng unlimited luha mula sa aking mga mata. Ang sakit! Sobrang sakit ng nangyari. Parang gusto ko ng magpakamatay.

Muling tumunog ang cellphone ko. Isang beep once at dahil sa sobrang galit ko ay naibato ko ang cp ko. Nagkapirapiraso ito. Parang puso ko, pira piraso na rin.


ooopsssss teka
Fiction po ito :] uh lalala wala lang :]

Tuesday, February 2, 2010

wala akong mai-taytel

OO, may karapatan kang magtampo sakin dahil sa ginawa ko. OO, maling-mali ang ginawa ko, pero sana naman, wag mo akong isnobin kapag kakausapin kita. Gusto kitang kausapin, pero paano? umiiwas ka?

Bestfriend pa naman kita, pero parang walang silbe. Ayaw mo makipagusap. Pano tayo magkakaayos? Mas gusto mo pa siyang kausap.

SELOS? OO. NAGSESELOS AKO.

Ok na ba? Wala akong karapatan magselos pero wala akong magagawa, nagseselos ako eh.

(kung mabasa mo man toh, sorry)

Friday, January 22, 2010

Luha

Luha---isang bagay na maaring magpayahag ng damdamin mapamasaya man o malungkot. Para sa ilan kagaya ko, ang luha ay mahalaga. Once na pinakawalan mo ang luha, hindi mo na ito maaaring maibalik sa mga mata mo. Ang luha ay isang kayamanan- na pinawawalan lamang para sa mga taong may halaga sa iyo.

Ang luha ay nagpapakita ng pagmamahal para sa isang tao. Kapag lumuha ang isang tao, mapabata man o matanda ay tiyak ang pagmamahal nito. Isipin mo, iiyak ba ang isang bata kapag iniwan siya ng mga magulang niya kun hindi niya ito mahal, o iiyak ba ang isang bata pag inagaw ang kendi niya kung hindi niya mahal ang bagay na iyon?

Pero bakit sa mga panahon ngayon, ang dali bumuhos ng luha? Parang sa mga pagkakataon na tumutulo ang mga luha mula sa aking mga mata eh napapaisip ako, sayayang naman yang luha na yan, para na lang sana sa taong mamahalin ko.

Wagas ang pag-ibig kapag may kasamang konting tampuhan at sigalot---napapaloob na dito ang luha. Ito ang nagpapatibay sa samahan ng isang couple. pero pano pag iniiyakan mo na pala ang maling tao? Wagas man ang pagmamahal mo para sa taong iyon, nonsense parin dahil di naman mahalaga sa kanya ang bawat luhang pumapatak sa iyong mga mata.

Ang saklap pero totoo. Sa buhay natin, hindi natin alam kung tamang tao na ba o hindi ang pinagtutuunan natin ng luha. Minsan nagstick tayo sa pagaakalang tayo ng mahal natin at pagnalaman ang masaklap na katotohanan ay may isang bagay na masasayang--ang luha.

Hindi ko rin masisisi ang mga taong umiiyak sa maling tao, dahil isa rin ako sa kanila. Isa rin akong tao na sa tingin ko ay sobrang dami nang luha ang inaksaya. Isa ako sa mga taong inakala ang pag-ibig na wagas. Isa ako sa mga simpleng kabataang lumuluha, sa mga maling bagay.

Mahirap pigilin ang luha. Pagtutulo na yan, wala ka ng magagawa. Ganun din ang love diba? Kaya gaya ng luha, huwag aksayahin ang love sa mga bagay na hindi mahalaga, dahil malay mo, gaya ng mata na napapagod sa pagluha, ay mapagod ka na rin sa paghmamahal.

T.T

Tuesday, January 5, 2010

Baliw ba ako?

Naguusap-usap kaming magkakatabi sa upuan dahil wala pa naman kaming lessons at may aftershock pa ang buong class mula sa nakaraang bakasyon. Siyempre malalaki na kami, hindi na kaiba sa amin pagusapan ang tungkol sa love life.

Siyempre tanungan yon, so may point na ako ang napagbuntungan ng mga tanong.

Striking question is "Mahal mo pa ba siya?"

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Di ko rin kasi sure if may feeling ba ako sa kanya and 1 thing ayoko ng balikan. Moving on process number 2 na ako. Nagawa ko na dati kaya lang bumalik yung feelings. Ngayon, ayoko na. Sobrang hirap. Pero sumakit lalo ulo ko kagabi dahil dito sa quote na toh..

The minute you think of giving up...Think of the reason why you held on for so long


Tama nga naman.
Kung tutuusin madami na rin akong effort. Imagine, more than a year na ang OBSESSION ko sa kanya. Obsession. Tama ang nabasa niyo.

Halos araw-araw na lang napapadaan siya sa isip ko. Ewan ko. Ang gulo gulo. Alam ko namang hindi na pwede eh. Pero bakit ako baliw na nakahawak pa din sa kamay niya? Nababaliw sa kakatitig sa kanya ng palihim. Nababaliw sa tuwing nakikita siyang papalapit. Nababaliw sa mga oras na tumatakbo siya sa utak ko. Nababaliw ako. nababaliw. Nababaliw sa tamis ng kanyang mga ngiti. Nababaliw sa maliiit niyang boses. Nababaliw akong kasama ka kahit sa panaginip lang. Nababaliw ako. nababaliw. Nababaliw ako pag nagtetext ka. Nababaliw ako pag kinakausap mo ako. Baliw na baliw ang puso ko dahil sayo. Baliw man ako kakaasa sa wala, wala naman akong magawa. Alipin lang ako ng kabaliwan na ito. Ako'y isang baliw. Baliw dahil sayo!

(puro baliw. Nababaliw na kasi ako.)

Wednesday, December 23, 2009

Friday, December 18, 2009

Bitin

Hapon noon. Pumasok ako sa classroom. Nakita ko siya, nakaupo sa upuan niya at nakadukdok. Wala namang ibang tao dahil break kaya nilapitan ko siya. Umiiyak pala siya. Di niya siguro ako napansin. Gusto ko siyang hawakan ay ayun nga. Pinatatag ko ang loob ko. Hinawakan ko siya sa kamay at binulungan. "ano ba ang problema mo? bakit ka umiiyak."

Sampung minuto na yata ng naitanong ko iyon. Wala naman siyang imik kaya minabuti ko na lang lumabas ng room at iwanan siyang magisa.

Papalabas na ako ng pinto ng may narinig ako. "Louie........." Lumingon ako. Nakita ko siya na tinatawag ako, mugto ang mga mata. Nilapitan ko siyang muli.

"Ok na na ba? Ano ba kasing problema mo?" tanong ko ulit..

"uhmm basta uhmm sorry talaga louie...."

"dahil ba hindi ako ang pinili mo?" patapang kong sagot. Alam ko na yung isasagot niya pero gusto ko sa kanya manggaling.

"Hindi. Nagsisisi lang ako. Break na kami, ang sakit. Bakit ganon siya? Minahal ko naman siya ah.."

"Ang emo neto. Wag ka na ngang umiyak jan dahil darating na mga classmates natin. O sya wag kana umiyak. Alam mo namang mahal na mahal kita ehh.."

Pinunasan ko ang mga luha sa kanyang muka.

"Tara sa labas tayo. Pahangin tayo" aya ko sakanya.

"tara." Wow. natuwa ako sa sagot niya.

Nakarating kami sa likod ng building ng school namin. Napagkwentuhan namin ang nakaraan. Nakakatwang isipin na kanina lang ay ayaw niya man lang ako kausapin pero ngayon eto, nakasandal siya sa akin habang kinukwento ang nakaraan.

Hinawakan ko ang muka niya. "Alam mo, ang cut mo talaga" sabe ko.

"Bakabar!" sagot niya.

Natulala na lang ako sa muka niya. Kitang kita ko bawat ditalye ng muka niya, ang mahabang pilikmata, ang cute na muka. Ang sarap tignan.

Naramdaman ko na lang sa dibdib ko na malakas ang kabog nito. Ang sarap pakinggan. Lalong lumalakas habang papalapit ang mga labi ko sa mga labi niya.

Didikit na ang mga ito ng biglang may narinig ako.

"LOUIE RENZ ANO PAPASOK KA PA BA? TANGHALI NA!" sigaw ng nanay ko

siyet panaginip lang pala. Nalungkot ako.

Thursday, December 17, 2009

will you marry me?

"...If ever will you marry me?"

oo. Di kayo nagkakamali. Dahil sa epol apol na game namin at natalo ako yan ang consequence ko. Ewan q ba kung ano pumasok sa ulo nila at yan ang pinagawa sakin with matching holding hands sa kanya. Ayoko ng mga ganitong pagkakataon. Yung tipong napipilitan lang akong gawin ang mga bagy na ayaw ko ng gawin.

Maarte? oo yan ang sasabihin ng sinumang makakabasa neto ng hindi pa alam ang mga pinagdaanan ko. FYI, di na ako nageexpect. Ako na mismo ang gumagawa ng paraan para kalimutan siya. Kayo lang gumagawa ng paraan para paglapitin kami.

Sa ngayon tinuturing ko ang relasyon ko sa kanya bilang siko. Ako naman yung lips. Kahit gaano man kalapit kung titignan, di mo manlang masaling. Kahit anong gawin mo di mo abot. Sa huli ititigil mo na lang ang kagaguhang pinaggagagawa mo sa sarili mo.

I admit. Bitin ako. Sorry kung inconsistent ako sa mga sinasabe ko pero ewan ko ba. Iyon na siguro ang pinakamabagal na oras sa buhay ko. Mali eh pero ewan ko. Pag-ibig? Masakit pag nabigo. Yun lang masasabi ko.

"..I don't know if I still have the same feelings for you. Friends na nga lang ba ang turing ko sayo? oo, pero iba sa kanila. You're still special in your own unique way. Pero I know I have a limitation. I cannot touch you nor take a glimpse of your sweet face for a long period of time. Basta ang alam ko lang, ready ako sa lahat ng bagay. Tandaan mo yan"

Tuesday, December 15, 2009

10 painful things..

December 12, 2009 1:46 pm tumunog ang cellphone ko. Nagkumahog akong tignan ang mensahe. Tatlong tunog kasi. Nagbabakasakali kung siya ba ang nagtext pero hindi. Sumambulat sa aking mga mata ang isang makabagbagdamdaming kowt. Eto yun isheshare ko.

10 painful things

--Bringing back the feeling you've never learn to forget
(ouch sapul c ako. Hay bakit ba kasi mahirap makalimot ng siang bagay. Pero sabi nila instinct nga lang daw. Eh ayaw ng puso ko eh bakit ba. Cge palit nalang tayo ng sitwasyon.

--Reminiscing the good times
(Ouch men. Eto rin panama. Ang masasabi ko lang kung bakit ginagawa ko toh dahil ito na lang ang sandigan ko para ngumiti inspite those problems)

--Trying to hide what you really feel
(Eto pa ang isa. Plastikan kung plastikan :D)

--loving someone who loves another
(Eto ang pinakamasaklap. hay. No comment)

--Having a commitment with someone that you know wouldn't last.
(So far d q pa naeeexpi toh :D)

--Shielding your heart to love somebody
(Ouch. Saklap naman neto.)

--Loving a person too much.
(Di naman toh masama. Mahirap lang magmahal ng todo pag one sided love. Mahirap mabigo.)

--right love at a wrong time
(hay ang saklap neto. Pano niyo ipaglalaban ang isa't isa kung madaming tutol. Diba ikaw?)

--Taking risk to fall in love again
(hay masakit talaga toh. Natatakot lang siguro ang mga tao like me na masaktan ulit)

--Accepting that it was never meant to be
(ito ang pinakamasakit.)

Saturday, December 12, 2009

para sayo??

Alam ko wala naman akong dapat ikalungkot sa araw na yon.
Dapat lang magpakasaya ako. May dahilan naman--mga friends ko.
Di ko kailangan magpaepekto o magpadala sa emosyon sa araw na iyon.

Wala akong dapat ikakaba, wala akong dapat ikatakot.
Ang kailangan lang ay pagtanggap sa realidad ng buhay.


Masakit. Pero kailangang tanggapin
Matutong bumangon, hindi pa huli ang lahat.

(Pasensiya na sa di makaintindi. Di ko lang pedeng ibigay lahat ng detalye ng problema ko dito masyadong private)

Dear Ikaw,

Natutuwa ako para sa iyo. Nakikita ko namang masaya ka. Buti ka pa (joke lang). Ako, eto masaya naman, pero di kasing saya mo. Ano kayang magiging reaksiyon mo sa araw na iyon?

Hay. Ang saya mo siguro.
Wag kang magalala. Tanggap ko naman lahat ng pangyayari. Kung san ka masaya geh lang. Dito lang ako tagatingin sa iyo. Alam ko naman yun magiisang taon na mula noon.

Salamat na lang sa friendship. Un lang..

Minamahal ka ng tunay,

Ako.

Tuesday, December 8, 2009

Moving on again and again (by me :D)

Mahirap sa love ang one sided. (hindi yan bangs hah). Mahirap mag move on. At pag nagmove on kana at muli siyang nagparamdam sa iyo, malamang sira ang efforts mo. Ang saklap ng ganitong sandali sa buhay. Naexperience ko na toh, kaya dahil jan eh nakagawa ako ng bagong poem. Papabasa ko sa inyo.

*babala..ang mga susunod na poem/tula ay hindi maaaraing kopyahin ng walang pahintulot ng may akda. Bago isagawa ang balak, ipiaalam sa akin. Mabait naman ako eh :D.
*babala no.2 Ang susunod na tula ay kinakailangan ng pangunawa. Huwag sanang i-judge ang may akda. :D

Moving on Again and Again
-by: Louie Renz

Memories returned, and tears came flowing
My long silent heart again here loving,
But not for others but that same lady
I can't go over it. I admit it sadly.

I thought it's over and I'd already recovered

But again for the second time, my heart, you'd conquered
Again here's confusion, destroying the silence
Am I in love? Site me evidences.

My efforts are wasted in just a few days
I need to move on and take another way
But how about the friendship I keep on building
Suddenly will I see, slowly sliding.

Too much, that's all they always say
Move on. There's always another way
Never try to come back, for you'll be hurt again
Wake up young lad. Stop being insane!


-written on December 2, 2009

Sana ok lang tong ginawa ko ...
Abangan ang makabagbagdamdaming post sa susunod. Malapit na. Ayt..

Sunday, December 6, 2009

Mga alaala ng nakaraan.

Pumasok ako sa aming classroom, nakangiti. Bitbit ang aking gamit, umupo ako sa aking upuan. Lumingon lingon hanggang makita ko siya. Nagsusuklay ng biglang mapatingin sa akin. Agad kong binawi ang tingin. Nahihiya ako sa kanya, pero ewan ko kung bakit.

Araw-araw ganito ang nangyayari. Hanggang sa nahulog na paunti-unti ang loob ko sa kanya. Nagsumikap akong kausapin siya, at maging kaibigan niya. Naging matagumpay naman ako.

Sa unang pagkakataon, nahawakan ko ang kamay niya. Ang malililiit at maiinit na kamay na bago sa lang sa aking pakiramdam. Napakasaya ng pakiramdam. Hawak ko ang kamay ng babaeng gusto ko. Wala pa noong malisya sa kanya. Parang nagbibiruan lang kami.

Masaya ring makatabi siya sa misa. Lalo na kapag ama namin na. Mahahawakan ko na ulit ang mga kamay niya. Hay... ang bagal ng oras. Ayaw ko matapos ang kanta. Kahit sampung beses pa akong kumanta huwag lang magkabitaw ang mga kamay namin. Pero hindi maaari.

Itinago ko sa sarili ang nararamdamang paghanga. Hanggang sa dumating ang oras na nalaman niya ito. Nailang na siya. Nawasak ang pagkakaibigan. Napupuno ng malis
ya ang bawat galaw na ginagawa ko. Wala akong magawa kundi ang lumayo.

Hindi ko na narereceive ang mga text niya, pati mga GM niya. Wala na. Sira na ang pagkakaibigan.

Minsan dumating rin ang balitang sobrang napakasakit. Ang malamang mayroon na siyang bf. Ang saklap ng pakiramdam. Isang malamig na pasko. Bumaha ng luha sa aking mundo.

Sa bawat araw na nagdaraan, lalo akong nasasaktan. Lalung lalo na
nung mag isang buwan sila. Ang hirap ng pakiramdam. Isang buwan na pala akong wasak. Pero muli kaming naging magkaibigan. Naging close at nagbalik ang pagkukulitan.

Nagbibigay saya na ulit sa akin ang mga text niya. Nagbibigay lakas ang mga ngiti niya. Nagbibigay ng dahilan upang mabuhay pa. Pero lahat ng kasiyahang ito ay nauwi rin sa pagluha.

Buhay nga naman. Parang rollercoaster. Nasadlak nanaman ako sa kalungkutan.

Nagbakasyon na, di ko man siya nakikita, araw-gabi naman siyang nasa isip ko. Inaalala ang mga bagay na ayaw kong matapos. Ang mainit niyang kamay. Ang maliit niyang boses. Ang cute niyang ngiti. Nakakamiss.

Panibagong taon na. Third year na ako. Nagpakatatag ako. Pumasok ako sa silid ng taas noo. Wari'y di ko siya nakikita. Magkaklase nga kame pero parang di naman kami nagkakakitaan. Ayoko ng maulit ang mga sakit na nararamdaman hanggang sa maglaro ang tadhana.


Naging magkatabi kami sa upuan. Ayaw man ng isip ko, tuwang-tuwa naman ang puso ko. Bumigay nanaman ako. Napamahal nanaman ako sa kanya. Di ko kinaya ang magpigil ng damdamin. Naging close kami muli. Ang saya.

Dumating naman ang panibagong balita ng break up nila. Nalulungkot ako pag nakikita ko siyang nalulungkot at umiiyak. Wala naman akong magagawa kundi ang titigan siya, at kapag magisa na ay patutuluin ang luha at maglalabas ng sama ng loob sa aking bolpen at doodle notebook.

Pero di maipaliwanag ang naramdaman ko ng malamang nagkabal
ikan sila. Masaya ba ako o hindi? Babatiin ko ba sila? magiging masaya na sila ulit. At ako babalik nanaman sa normal kong buhay.

Pasulyap-sulyap, nagiisip at binabaon sa puso ang masayang alaala kasama niya.

Ngayon, kung ano man ang mangyayari, hindi ko alam. Sana matapos na ang sakit na nararamdaman. Pero mukhang hindi pa matatapos itong sakit.

Isang taon mahigit na, at isa nanamang MALAMIG na pasko.

Monday, November 30, 2009

Pader


Isang post nanaman tungkol sa isang bagay na walang kamuwang-muwang sa mundo. Isang matibay na pader.

Ano ba ang pader? Sa post na ito, ipakikilala ko ang pader bilang isang bagay na masakit.

Naniniwala ka ba sa quote na "Friends can be Lovers but Lovers can't be friends."?

Siguro ako maniniwala na. Based on my experience yap, tama to.

Pag friend mo, pwede mong hawakan yung kamay ng walang malisya. Pwede mong titigan, pede kang makipagbonmding ng walang maiilan. Lahat pede. Walang limitasyon. Walang pader.

Pero bakit pag pinagtapat mo na ang tunay na hangarin ay unti unti na ring tumataas ang tila isang pader na humaharang sa inyong dalawa? Isang pader na pilit pinaglalayo ang dalawang taong nais magsama. Isang pader na mahirap akyatin, Isang pader na napakataas at wala ka ng magagawa kundi umalis at maghanap ng ibang daan.

Bakit pag nagpapakatotoo ka saka pa siya lalong nagagalit? Ito ay realidad na masaklap na nagaganap sa buhay ng bawat isa- lalong lalo na ang mga kabataan.

Ano ba ang dapat gawin para mabasag yung pader na yun?

Share ko lang na minsan naencounter ko din yang pader na yan. Ano ba ginawa ko, act natural as if di ko nakikita yung pader. Umiwas ako at unti unti kong napapansin na sa paglipas ng mga taon ay natitibag din pala ang pader na naghihiwalay sa akin at sa kanya. Unti-unting bumalik ang friendship.

PERO

Masyado akong naexcite. Siguro na miss ko lang yung mga times na nagkahiwalay kame kaya masyado akong natuwa sa pagkawala ng pader. Dumating ang balita. Ang luha muling tumulo, at ang pader ay unti-unting binuo muli upang maghiwalay sa amin.

Hay sayang. Hihintayin ko nanaman gumuho ang pader na iyon.

Tuesday, November 24, 2009

Kadugtong ng nasa baba neto :D

Nabuang nanaman ako. Nawala sa sarili. Nagyon napagisipan ko na kung ano talaga ang nasa isip ko habang naghihintay umalis ang ate ko sa pc, isinulat ko na to sa doodle notebook ko.

WARNING: Para sayo, kung mabasa mo man to, wag ka sana magbago, wag ka din mailang. SANA

Ang hirap ng ganitong feeling
Nakikita kitang sobrang lungkot, sobrang depressed.
Gusto kitang tulungan, pero ang tangi ko lang magagawa ay titigan ka.
Sobrang sakit makita kang ganyan.
Okay lang sana kung ako ang nagkakaganyan
Bakit ikaw pa?
Di ba dapat masaya ka na lang ngayon? Anong nangyari?
Di ba dapat wala ka nang problema? Bakit meron?
Di ba mahal niyo ang isa't isa? Bakit nagkakaganito?
Ayokong makita kang ganyan dahil naiinis ako
Ayokong nahihirapan ka dahil ***** pa rin kita
Pero ayoko rin namang makisawsaw
Dahil alam ko, di ako ang dapat umayos niyan.
Wala akong karapatan makialam, at ni walang karapatan upang manghusga.
Tititig na lamang ako, at sa tahimik kong mundo,
Ikaw ay aking yayakapin.
Papawiin ang sakit na nadarama,
Pupunasan ang bawat luhang pumapatak
Lahat ng ito'y mga pangarap, na sa hangin lamang maisusulat.
Pangarap na unti-unting nabubuhay sa aking isipan
Pangarap na walang kasiguraduhan
At pangarap na hanggang pangarap na lamang.
Dahil alam ko, na siya pa rin naman kahit anong mangyari diba?

Hindi ako!