sulatkamayko

So long 2011

2011-12-31T21:23:00.001+08:00

Ilang oras na lang ay magpapalit na naman ng taon. Isa na namang makabuluhang taon ang magtatapos at may bagong taon na naman na papasok para matututo. Sa totoo lang, ang daming nangyaring pagbabago sa akin ngayong taon na ito. Sobrang daming blessings ang aking natanggap ngayong taon na ito.

Una ay sa academics. Noong January ay hindi ko talaga alam kung saan ako papasok sa kolehiyo. Nagpapasalamat naman ako dahil ako pa ang namili sa tatlong unibersidad na tumanggap sa akin at tulad nga ng nasabi ko dito sa blog ko, UPLB ang pinili ko. Nakapagtapos rin ako ng high school ngayong taon. Kasabay rin ng pagtatapos na iyon ang maraming karangalan na aking tinanggap. Nagbunga ang ilang taon na aking pinaghirapan! Sulit na sulit! Naging maayos din ang aking unang semestre sa UPLB. Magaganda ang grado na aking nakuha. Sana lang ay magtuloy-tuloy ito. :)

Pangalawa, sa aking pamilya. Nakakatuwa lang dahil sa tinagal tagal naming pag-aaya sa parents namin na sumali sa Couples for Christ eh napapayag na namin sila. Sobrang dami rin ng material blessings na dumating sa pamilya namin.

Pangatlo, sa buhay YFC ko. Naging active ulit ako sa YFC this year. By God's grace, nakapunta ako sa International Leader's Conference sa Cagayan de Oro. Nakapagserve din ako sa Provincial Youth Conference dito sa aming probinsiya bilang emcee. Nakapunta rin ako sa Regional Youth Conference sa Bataan. All for God ika nga. Basta YFC, kayang magtiis makaipon lang at makapunta sa mga events.

Pang-apat, sobrang dami kong nakilala ngayong taon. Ikaw ba naman na ilagay sa isang lugar na totally wala kang kilala. Ilan na jan ay yung mga dormmates ko especially yung room 207 barkada ko, ang BS Electrical Engineering Bloc W1, ang YFC UPLB Campus Based, ang Students with a Purpose especially the Thursday Group at ang maraming maraming naging classnates sa iba't-ibang subjects. Sila kasi yung nakatulong sa akin para magadjust sa bagong environment na ito.

Panghuli, ang mga trials. I consider them as blessings in disguise. Binigay yun ni God sa akin, at sa family ko para mapagtibay ang akin/aming loob. Hindi naman kasi nagbibigay si God ng trials na hindi natin kayang lampasan. Malaki ang tiwala niya sa atin kaya binibigyan niya tayo ng blessings.

Sa totoo lang, kulang ang mga salita upang idescribe kung gaano naging makulay ang aking taon. Hindi rin makaya ng aking kamay na i-tipa lahat lahat dito. Magkagayun man, lahat ng mga nangyari ngayong taon ay nag-iwan ng aral sa akin. Sigurado yun! Nawa ay naging makabuluhan din ang inyong taon.

Kaya nga may NEW YEAR kasi may bagong pagkakataon. Kung hindi naging maganda ang taon na ito, subukang bumawi sa susunod. Life's full of second chances.

Let's make it on 2012! Bawi tayo sa kung ano man ang naging failures natin. For this coming year, I'll try to be more mature, tutal, I'll be turning 18 this 2012. Legal na! Malaki na ang responsibilidad.

Maraming salamat sa pagiging parte ng buhay ko sa simpleng pagbabasa lang sa blog na ito. I-try ko din magblog hangga't kaya :)

Happy New Year! Cheers to 2012!

Pasko

2011-12-25T15:09:00.000+08:00

Pasko (Pangngalan)-- Panahon kung saan ang mga pantalon ay nagsisikipan at ang salitang diet ay taboo.

HAHA

Pasko na naman. Panahon na naman ng sandamakmak na party na katatampukan ng sandamakmak na pagkain. Pilitin mo mang pumikit para hindi iyon makita, maaamoy at maaamoy mo pa rin ito at ito ang magiging dahilan ng iyong pagmulat muli. Bwahahaha.

Ang pasko rin ay sinasabi nila na para sa mga bata which is I agree. Sobrang nami-miss ko lang yung kabataan ko, ~~I mean here nung sobra pa akong bata ha, (mag 18 pa lang naman ako),~~ madami akong natatanggap na mga regalo. Iba't ibang klase ang mga iyon. Mula sa damit, laruan at siyempre ang pinakagusto ng mga magulang--cash. Alam niyo yan! Ang cash na regalo sa bata ay napupunta sa magulang. Tama? haha. Ngayong pasko na ito, wala na akong masyadong natatanggap na regalo. Mayroon man, simple lang ito at kaunti. Hindi kagaya noon na ang dami talaga.

Salamat naman at malaki na ako. Naiintindihan ko na ngayon kung ano ang tunay na diwa ng kapaskuhan. Alam ko na kung bakit madaming handa tuwing Pasko--ipinagdiiwang kasi natin ang kaarawan ng ating hari na walang iba kung hindi si Hesukristo. Alam ko na rin kung bakit ang mga bata ang lubhang masaya sa Pasko--dahil gaya ng pagbibigay ng tatlong hari ng regalo sa sanggol na ipinanganak sa Bethlehem, binibigyan natin ng mga regalo ang mga bata.

Simple lang ang naging pasko ko at ng aking pamilya. Ngayon na lang kami nakumpleto ulit sa araw ng Pasko. Hindi kasi kami nakauwi nila mommy sa probinsiya kasi may pasok na agad sila kinabukasan. Hassle naman daw. Kaunti lang ang aming handa. Tamang tama lang iyon upang pagsaluhan namin sa aming hapag. Wala rin kaming mga bagong damit na suot suot. Tama na sa amin ang aming mga lumang damit. Sinalubong namin ang Pasko na magkakasama at nagdarasal. Sobrang isang napakagandang regalo sa akin yung makapaglead ako ng dasal para sa pamilya ko. Sobrang masarap na regalo na rin yung yakap ng mga magulang at kapatid mo. Walang materyal na bagay ang tutumbas pa sa regalong natanggap ko ngayong pasko.

Tunay na ang panahon ng kapaskuhan ay panahon ng pagsasaya. Marapat lang naman kasi na ipagdiwang natin ang kapanganakan ng Kristo na nagligtas sa atin. Sa kabila ng malalakas na tugtugan, bumabahang inuman at nakabubusog na kainan, huwag natin kalimutan na ang tunay na diwa ng pasko ay ang pagpapasalamat sa regalo ng panginoon sa atin--si Hesus.

Bukod doon, alalahanin din natin ang mga kapatid natin na mas nangangailangan ng ating mga tulong.

Mula dito sa sulatkamayko, ako at ang aking pamilya ay bumabati sa inyo ng isang mapagpalang Pasko!

pananaw ng kabataan sa pag ibig

2011-12-23T20:44:00.001+08:00

Pananaw ng kabataan sa pag-ibig?

Sa totoo lang, ang pag-ibig para sa mga kabataan ay yung pag-ibig sa opposite sex. Ito ay isang realidad. Siguro nga ay talagang ito ang naiisip ng mga kabataan ngayon dahil sa iba't ibang dahilan.

Una, ang impluwensiya ng media. Hindi lingid sa ating kaalaman na patok na patok ngayon ang mga teleserye na nagtatampok ng pag-iibigan. Wala naman siguro kasing dating ang teleserye na walang love story hindi ba? Sa tingin ko yun ang nag-iiwan ng impluwensiya sa utak ng mga kabataan--na sa buhay, ang pag-ibig ay yung kayong dalawa ay nagmamahalan.

Pangalawa, dahil sa curiosity ng kabataan, akala nila(namin) na kailangan sa ganitong edad nila (namin) ay mayroon na silang(kaming) mga partners which is in reality, hindi naman talaga.

Pangatlo, masyadong general ang word na pag-ibig or love at kaming mga kabataan ay mas naiinterpret ito as the intimacy between the opposite sex apart from others like love of the country, love of your friends, neighbors etc.

Sana ay nasagot ko ang tanong ng maayos :)
Maligayang Pasko!

Tanong ka lang..

Bangon CDO

2011-12-19T11:06:00.002+08:00

Alam ko, madami na ang mga blog posts tungkol sa sinapit ng Mindanao sa kadaraang bagyong Sendong, pero heto pa rin ako upang makiisa sa pagtulong, hindi man sa pamamaraan ng pagvovolunteer, kung hindi sa isang panawagan.

Alam naman natin ang sinapit ng ating mga kababayan sa Mindanao lalung-lalo na yaong mga taga CDO at Iligan. Hindi ko lubos maisip na ang lugar na iyon, kung saan ang mga mata ko mismo ang nakasaksi ng ganda, ganun na rin sa mga mababait na tao doon ay nahaharap ngayon sa isang crisis. Tunay nga na hindi natin alam kung ano ang kinakaharap nating lahat. Heto na nga at dumating ang isang sakuna na puminsala sa daan daang mga pamilya. Isang sakuna na kumitil sa mga pangarap. Isang sakuna na pumawi sa mga ngiti ng mga tao lalo na yaong mga naapektuhan.

Ang pangyayaring ito ay gumising na naman sa kamalayan ng sangkapilipinuhan. Panibagong dagok na naman ito na sumusubok sa ating pagkakaisa. Hayaan ninyo na magbahagi ako ng ilang pictures dito. Itong mga pictures na ito ang pumukaw sa aking puso. (ang mga pictures ay hindi sa akin. credits sa mga may ari nito):

Nakalulungkot lang talaga na ngayong magpapasko pa nangyari ang trahedya na ito. Wala naman tayong magagawa dahil natural na kalamidad iyon. Ang tangi na lang nating magagawa ay ang magkaisa bilang isang bansa. sinu-sino pa nga ba ang magtutulungan kung hindi tayo tayo din, hindi ba? Ngunit ang tanong ay papaano? Narito ang ilan sa mga pwede nating maitulong:

GMA KAPUSO FOUNDATION:

Material donations may be delivered to the GMA Kapuso Foundation office Mondays to Fridays from 9:00 a.m. to 6:00 p.m. Aside from old clothes, food items and medicines, we also accept hygiene products, mats, blankets, medical equipments, toys as well as other things that are helpful to our beneficiaries.

For monetary donations, the Foundation accepts cash or checks. Our finance officer can personally accept these in our office, from Mondays to Fridays, 9:00 a.m. to 6:00 p.m. or you may course your donations through the following:

•METROPOLITAN BANK & TRUST COMPANY (METROBANK)

Peso Savings

Account Name:GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Number:3-098-51034-7

Dollar Savings

Account Name:GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Number:2-098-00244-2

Code:MBTC PH MM

•UNITED COCONUT PLANTERS BANK (UCPB)

Peso Savings

Account Name:GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Number:115-184777-2

:160-111277-7

Dollar Savings

Account Name:GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Number:01-115-301177-9

:01-160-300427-6

Code:UCPB PH MM

•CEBUANA LHUILLIER (all branches nationwide)

•NO SERVICE FEE CHARGED!

Donation are also accepted in the following banks:

BANCO DE ORO (BDO)

Peso Savings

Account Name:GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Number:469-0022189

Dollar Savings

Account Name:GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Number:469-0072135

Code: BNORPHMM

PHILIPPINE NATIONAL BANK (PNB)

Peso Savings

Account Name :GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Numbe:121-003200017

Dollar Savings

Account Name:GMA Kapuso Foundation, Inc.

Account Number:121-003200025

Code:PNB MPH MM

Pwede din yung sa globe, kung globe user ka (this is for RED CROSS HUMANITARIAN EFFORTS)

text RED send sa 2899

minimun po ito ng 5php. This was according sa isa kong nabasa.

Above all, maganda kung lahat tayo, bilang isang bansa, ay magdadasal para sa mga biktima ng mga kalamidad na ito.

Bukas, alam ko, pagtila ng ulan, lahat tayo ay babangon. Kapit-bisig nating haharapin ang bagong umaga. Tulong-tulong tayo bilang isang Pilipinas. Bangon CDO. Bangon Pilipinas!

Hala sige takbo!

2011-12-15T09:29:00.002+08:00

~~(Oops na post bigla yung title nito kahit wala pang body. Eh kasi naman, naka iPad daw kasi. Libre lang ito ngayon kasi next year eh may bawas na ito sa aming free 20 hour of Internet service.)~~

Ayun nga. Ngayong araw ang huling araw ng klase ngayong taon (I suppose). Karamihan kasi sa mga teachers namin ay hindi na nagkaklase kasi dama na namin ang Christmas season. Iba na rin talaga ang simoy ng hangin dito. Ang kakaibang laming nito ay humihila as akin pabalik as kama as tuwing pipilitin kong gumising ng maaga. At ngayon nga, mabibigyan ko na ng hustisya ang pagod kong katawan. Ang sarap Siguro matulog ng matulog.

At dahil nga huling araw ng taon, may pahabol din na pasabog ang isang kilalang frat dito as UPLB. Alam ko nahulaan niyo na---OBLATION RUN. Naging tradition na ito ng unibersidad kahit noon pang hindi pa ako estudyante dito. Silang mga nagsisitakbong nakahubad, bitbit ang mga placards at Rosas, matapang na ipinahahayag ang kanilang saloobin sa isang isyu kahit na hindi nila batid kung nakukuha ba ng mga tao ang nais ipahayag oh ang natatandaan lamang nila ay ang kanilang mga katawan na nakalantad sa madla.

Ito ay isang katotohanan. Siguro nga, noong mga bago pa lang ay epektibo talaga ang ganitong paraan ng pagproprotesta.Ipinakikita kasi nito ang transparency ng tumatakbo. Ipinakikita nito ang malinis na hangarin ng tumatakbo na bilang isang sinserong nagproprotesta ay handang ipakita ang lahat. Hindi ko lamang alam sa panahon ngayon. Totoo na may impact ang ginagawa nila pero yung impact ba na yun ang naiiwan sa mga isipan ng mga Tao? Nakasisiguro akong mas pag-uusapan pa ng mga tao ang kanilang mga pinakatatago kaysa sa isyu na kanilang ipinahahayag. Yaon ang katotohanan.

Ang pagtakbong hubad ay isa lamang pamamaraan ng pagproprotesta. Maraming pang ibang pamamaraan. Sa lahat ng ito, isa lang naman ang nais ipabatid ng mga nagproprotesta---ang maipahayag ang kanilang saloobin sa karapatan na pilit Ipinagkakait sa kanila.

Kaya naman, bilang isang mag-aaral ng pambublikong unibersidad, Paaral ng gobyerno at ng sangkapilipinuhan, naniniwala Ako na may karapatan ako. Dahil doon, may kakayahan akong ipaglaban ang sa tingin ko ay tama. Gayun din, sumusuporta Ako sa pagkikipaglaban sa mga isyu na bumabagabag sa aming mga mag-aaral Hindi man ito sa pamamagitan ng pakikitakbo sa oblation. Susuporta Ako sa pamamagitan ng pagpapahayag ng asking sarili sa ganitong uri ng peryodiko.

Higit sa mga Rosas at hubad na katawan ang mensaheng gustong iparating nga oblation run. Umaasa Ako na Ito ang tatatak sa isipan ng mga manonood nito Mamaya.

Hala, sige takbo.

Buhay pa ako

2011-12-13T15:35:00.000+08:00

Akalain niyo yun, dahil sinasamantala ko lang ang libreng wifi na nasasagap ni laptop mula sa di kalayuang hostel na karamihan ay koreano eh naisipan kong magbukas ng blog at nangati naman ang aking daliri na para bang may utak ito at naisipang tumipa ng tumipa sa keyboard. Ang tagal ko ding nawala. Who would have thought? kakaunti lang naman ang mga readers nito at sigurado naman ako na di niyo napansin na nawala ako. (self pity?) haha. De joke lang.

Sa totoo lang, na miss ko magsulat dito sa pahinang ito. Marami akong naitagong drafts na hindi ko na pinost dahil feeling ko inappropriate kaya hayaan na lang natin ang mga iyon. Ang mahalaga, heto ako ngayon at tumitipa upang may pag-aksayahan naman ako ng oras at ng sa gayon ay maaksaya din ang oras niyo. bwahahaha

So yeah, okay naman ako dito sa UPLB. Parang noong isang taon lang eh nangangamba ako kung saan nga ba ako mag-aaral ng kolehiyo pero ngayon isa na akong iskolar ng bayan. Patuloy pa rin naman akong nangangarap katulad ng dati. Patuloy ko pa rin pinag-iigihan sa aking pag-aaral dahil ito na talaga yung realidad. Dito ay hinuhulma ko na ang aking bukas.

Mahirap sa umpisa dahil una sa lahat malayo ka sa pamilya mo. Pero actually sa umpisa lang yun. Mga 3 days. joke sige mga 5 days naman. Sanay na din kasi ako na kung saan saan napupunta at medyo sanay din naman ako makipagsoscialize kaya ayun madali naman akong nakacope dito. Sa katunayan nga, sobrang masaya na ako ngayon dito kasi ang dami ko ng mga kaibigan. Hindi ko na iniisip kung lilipat pa ba ako sa UP Diliman kasi mas malapit sa amin. Parang dito na ako nakaugat eh. Parang taga laguna na talaga ako. haha

Sa loob ng isa at two fifths na semester, feeling ko madami na akong natutunan lalo na sa kulturang UP. Ibang iba ito sa school na kinagisnan kong pasukan. Una, public school ito. Pangalawa, ang laki ng grounds at ang daming students. Pangatlo, open-minded ang mga tao at ang mga sensitibong usapan sa mga private school ay hindi taboo dito. Pang-apat, freedom kung freedom dito. Walang pakialamanan kung ano man ang trip mo sa buhay. Pang-anim ay may pang pito pang rason. basta, sobrang madami. feeling ko nagiging tunay na tao ako dito sa UP. Kahit sinasabi pa nila na ang mga estudyante ng UP ngayon ay MATATAPANG na lang.

Gaya nga ng sinasabi sa header ng blog na ito, patuloy na iikot ang mundo. Marami pa akong maeexperience at sigurado akong iyon ay ang bubuo sa future na ako. Masyado pang maikli ang nailagi ko sa unibersidad upang sukatin kung ano na nga ba ang narating ko. sa ngayon, binalitaan ko lang kayo sa kung ano nga ba ang nangyayari sa akin.

Invalid na yung reason ko na wala akong gamit pang-blog kasi may laptop na pero humihingi ulit ako ng pasensiya kung hindi ko ito maisisingit sa schedule kong malupit. Haha.

Yun lang, maraming salamat sa pagbibigay ng oras sa pagbabasa. :) hanggang sa muli!

Long Weekend Rocks!

2011-08-27T21:38:00.001+08:00

Umaga na naman. Ang sarap matulog dahil sa lamig ng hanging dala ng pagsusungit ng panahon.Pero may isang pwersa na pumilit sa akin na gumising. Ito ay ang simoy ng isang masarap na LONG WEEKEND!

Haha. makaintro wagas!

Ang saya saya noh. Ang haba ng weekend. Noong ngang bago itong long weekend eh nagtataka pa ako kung paano siya naging long weekend. Pero kahit ganoon pa man, naexcite pa rin ako dahil pagkakataon na ito para makapagrelax.

Relax? Teka paano?
Ah eto pala yung relax. (Sorry kung madilim yung picture. Dilim dito sa sala ehh)

Picture ko yan with my reading materials sa History 1 subject ko. Super long exam ko kasi sa wednesday. Hindi pa kami nakapag long exam ever sa subject na yun kaya tiyak mahaba siya at hindi nakapagtataka na ang kapal ng reading materials na nagdudulot sa akin ng stress. Ahuhu. Iyan tuloy ang pagkakaabalahan ko this weekend. medyo nakakatamad.

Pero bilang isang estudyante na pinag-aaral ng sambayanang Pilipino, kailangan kong magreview para naman sulit ang buwis na ibinabayad ninyo. Sana din tama ang buwis na ibinabayad dahil malaking motivation yan sa amin. You know, medyo may presyo na din dito. Anyways, sobrang out of topic na ako.

Gusto ko lang kayo batiin ng happy long weekend! Isa pa, gusto ko din kayo batiin ng happy National Heroes Day! Sa mga OFW na tinagurian na bilang mga bagong bayani, saludo po ako sa inyo! Sa lahat, nawa ay magsilbi tayong bayani sa bawat isa. Para naman sa ating mga kapatid na muslim, Maligayang pagtatapos ng Ramadan.

Yun. So tara relax relax :)))

ano dapat gawin para sumaya? via formspring

2011-08-27T19:58:00.002+08:00

Para sumaya? gawin mo lang yung mga sa tingin mo eh magpapasaya sa iyo. Kung sakali man na magkaroon ng mga consequences, panindigan mo kasi disiyon mo yan. :) Ang kaligayahan ay nakakamtam kapag ginagawa mo ang gusto mo.

Tanong ka lang..

unknown title

2011-08-25T12:40:00.000+08:00

I just want to blog today. Wala naman kasing importante ngayong araw. Kung pwede nga lang sana na hindi na nageexist ang August 25. Sana pagkatapos na lang ng August 24 eh 26 na agad para mas masaya diba?

HAHAHA

Joke lang!

Alam niyo ba na ang araw na ito ay special? Ang araw na ito kasi ay ang birthday ng isang malapit na malapit na kaibigan para sa akin. Siya ay si Armando Nathaniel Pedragoza. (Tama ba spelling?)
Sa palagay ko ay hindi niyo siya kilala. Malamang kasi shy type daw siya. (Self-proclaimed) Pero hindi naman :)))

Nakilala ko si Nathan dito sa UPLB. Hindi ko siya coursemate sapagkat Applied Physics ang course niya at Electrical Engineering naman ako. Hindi ko rin siya classmate sa kahit anung subject. Nagkakilala ko siya sa isang page sa facebook para sa mga freshmen ng UPLB. Iniwan ko yung number ko doon sa isang thread at presto, may isang makulit na tao ang nagtext sa akin. Kinulit niya din ako sa fb chats and etc. Siyempre ako naman bilang isang mabuting kaibigan (ehem XD) ay kinulit din siya para makaganti at lumabas na mas magaling ako mangulit dahil madali siya mapikon XDXD.

Who would have thought na sa ilang buwan pa lang naming magkakilala eh naging close na agad kami. Siguro dahil kakaiba din kasi ang ugali netong tao na to. Napaka-sigasig niya, napaka-persuasive napaka-baet (ehemm) at siyempre calm.

Best friend ko nga ba siya? First define best friend? Sa akin kasi ang best friend na tawagan ay iba sa best friend na turing. I never called him as my best friend but I consider him as one. Best friends will always be best friends kahit naman hindi kayo magtawagan na best hindi ba?

Alam niyo rin ba na dahil sa kanya at sa mga kalokohan niya ay nadiscover ko ang isa pang pamilya na sobrang nakakainspire sa akin dito sa UPLB? Dinala niya ako sa SWAP (students with a purpose) isang lunes na wala akong idea kung ano ang pupuntahan ko. It was our first time to meet then. Libre niya daw ako ng dinner. Ako naman, since pagod ako sa byahe kasi galing pa akong bulacan, eh pumayag ako. You know, butas ang bulsa XD. Pero hindi pala niya ako ililibre ng dinner kasi may FREE FOOD talaga doon sa pinuntahan namin. Tingnan mo nga naman ang wais. XD Pero thanks to that, naging active pa rin ang spiritual growth ko dito sa UPLB.

Nathan,
Happy Birthday! Salamat sa lahat. Yari ka mamaya kailangan mo kami pakainin nila kuya Dennis! May ibibigay din pala ako sa iyo. Yung statement doon ang tandaan mo palagi. Kung ano yun, malalaman mo mamaya. WEEE.
You know I can't say a lot at alam mo na kapag nagsasalita ako, madalas double meaning or kung hindi man eh triple o quadruple pa. So hanggang dito na lang.
Salamat!

:)

PS
Alam niyo ba na si Nathan daw ang SELF PROCLAIMED na number one fan nitong blog na ito. Nagkunwari pa siyang anonymous writer at nag email sa akin ng compliments. I know it was him kasi sa isang email ko siya nag-mail. Buking :))
hahaha

SMILE always!

Leaving Home again

2011-08-08T13:01:00.000+08:00

Ano ka ba Louie Renz? Hindi ka na nasanay. Nagdodorm ka na pero eto ka na naman at parang ayaw mo umalis sa bahay ninyo? Kailangan mong umalis kasi mag-aaral ka sa UP. Kailangan mo umalis kasi may meeting ka mamaya sa group mo sa history. Kailangan mo umalis kasi andoon ang future mo. Bubungkalin mo pa.

Hays. aalis na naman ako. 2 to 3 weeks ulit bago makauwi. saglit lang naman compared sa mga iba na umaabroad talaga pero nakakahomesick lang din ng kaunti. Wala naman magagawa kung hindi ang tumalima kasi iyon ang nararapat hindi ba?

Sa kasalukuyang oras, nasa harap ako ng pc, katabi ang gamit ko. Pag ka post ko nito ay agad kong papatayin ang computer at ako ay aalis na pabalik sa Los Banos kong mahal. Bwahahaha. Drama lang.

Ingat tayo lagi. Sorry hindi na ako nakakadalaw para makapagblog read. Sorry talaga. :_)

Konting paramdam

2011-07-23T18:56:00.000+08:00

Hephep hooray!

Buhay pa naman ako at dahil doon ay nagpapasalamat ako kay God.

Isang buwan na din ang lumipas nang una akong akong pumasok sa malaking mundo ng buhay kolehiyo. Sa ngayon, masasabi kong masaya naman ako sa mga nangyayari. Madaming mga bagong kaibigan ang dumating. May mga makukulit, may mga seryoso, may mukang suplado, may mayabang at kung anu-anong uri ng tao. Talaga ngang sobrang dami kang maeencounter na tao sa kolehiyo kasi paiba-iba ka ng kaklase sa bawat subjects.

Masarap din pala mabuhay sa isang dormitoryo. Malayo man sa pamilyang kinagisnang kasama eh masaya pa rin dahil sa mga bagong kaibigan na karamay sa kalungkutan. Oha, may ganun pa. Pare-pareho naman kasi kaming nalayo sa pamilya kaya kung hindi kami magtutulungan na pasiyahin ang isa't isa ay mahohomesick talaga kami.

Isang buwan na din pala akong nakakaramdam ng kakaibang init. Ang init kasi sa los banos as in. Pati tubig doon ay mainit din. Libreng hot spring kami lagi sa aming cr sa dorm. Yun nga lang, masakit maligo pag tanghali kasi mainit talaga. Bukod sa init ng tubig eh siyempre nararamdaman ko din ang init ng pagtanggao ng ubnibersidad sa akin at sa iba pang freshmen. Sa sobrang init nga eh ang dami kong napuntahan na event for freshmen na may libreng foods. Oh diba, solve na ang tyan, solve pa ang bulsa. Saan ka pa? Dito na sa LB.

Ngunit sa isang buwan na nakalipas, mayroong isang bagay na hindi ko pa nararanasan at iyon ay mararanasan ko na sa darating na linggo. Iyon ay ang HELL WEEK or examination week sa UP. Actually hindi naman confined sa isang linggo ang lahat ng exams sa lahat ng subject. Iba iba rin ng schedule. So hindi lang siya basta week. Ito ay HELL WEEKS.

Ayon, so wish me luck at pati na rin ang lahat ng may paparating na exams. napa-update lang ako dahil namiss ko magblog at para pasalamatan ang self-proclaimed number one fan ng blog ko na si ARMANDO NATHANIEL PEDGRAGOZA. Oh yeah palakpakan! :)

By the way, miss ko na kayong lahat.

Belated Happy 2 years old my sulatkamayko! :) (July 4)

Unang Tikim

2011-06-09T16:41:00.000+08:00

Nasundan nga ang huli kong post at ngayon nasa isang computer shop ako sa loob ng campus ng UP Los Baños. Apat na araw na din ako dito. Sa loob ng apat na araw na yon ay marami akong mga bagong karanasan. Iba't ibang unang tikim sa buhay kolehiyo.

Hinatid na ako ng parents ko dito last monday at nagstay ako sa New Forestry Residence Hall sa may upper campus ng UPLB. Di naman kaiba sa akin ang mga araw na walang kasamang magulang kaya ayos naman sa akin na magdorm, lalo pa't komportable ang lugar. Nakakapanibago kasi wala na ngang gumigising sa akin sa umaga, nagluluto ng pagkain ko at nagpapayo sa akin, pero sa loob ng apat na araw na pamamalagi ko sa kabundukan ng makiling eh masasabing nakakapagadjust na din ako.

Maayos naman ang naging pakikisama ko sa aking mga roommates. Sa bawat kwarto eh apat ang tao pero sa kaso namin, hindi pa rin lumilipat ng UPLB ang isa. Sana eh ganun na nga lang para maluwag kami sa kwarto.

Official na nagstart akong pumasok noong Tuesday. Campus tour lang naman iyon na nakakapagod. Pero bago ako mapagod, sobrang nakakabobo as in. LATE ako sa campus tour, meaning to say hindi ko nahanap sa pila ng mga estudyante yung block ko kasi nakaalis na daw sila. Medyo pinawisan na ako noon pero good thing may tumulong naman sa amin. nakapagtour rin kami ng maayos at ayon nalaman ko kung saan ako papasok na building.

Wednesday, walang masyadong klase. Puro opening convocation lang, University wide at sa college namin. Bago pala yun ay nagkaroon din ng librang almusal para sa aming freshmen. Medyo hindi masyadong madami ang nakain ko kasi nga hindi ko na mahawakan yung ibang binibigay na pagkain pero ayos lang kasi nga nabusog naman ako. Nakapagbond ako with my new friends sa UPLB. Isang ka course ko-- BSEE; at isang BSIE. Ang twist nga lang eh maghapon umulan, so maghapong babad ang paa ko sa tubig. nakatsinbelas lang kasi ang Renz. Ayos lang, new experience. At isa pa, nakailang brownout din ang naexperience namin.

Ngayon, dalawa lang ang subject ko. Isa sa umaga at isa sa hapon at pareho na silang tapos. Medyo nakakapanibago kasi large class kami pero siguro nasasaakin din naman yun kung magpapadistract ako or hindi. Ngayon din, balak ko na lumakad sa sakayan pa forestry kung nasaan ang dorm ko. Medyo madalang ang jeep na umaakyat doon sa upper campus eh kaya magaabang na ako.

Di ko alam kung masusundan pa ito ulit pero sana.

Salamat sa patuloy na suporta at hinihiling ko ang panalangin ninyo na sana makaya ko itong lahat. :)

to blog or not to blog

2011-05-31T09:33:00.000+08:00

Naiisip ko lang, kaya ko pa ba magblog? This past few days kasi parang nawalan na ako ng appetite mag post ng something. Naging busy din kasi this past few months at hindi na nakapagbukas. Ang resulta, tinamad na rin. Bueno, this is just a personal blog naman. Wala naman akong nakukuhang income dito. Sabe ko nga nung binuksan ko itong blog ko, magsusulat lang ako ng mga gusto ko. Hindi ko naman ineexpect na may magbabasa ng mga ito (meron nga ba?). Pero for now, hindi ko alam kung kaya ko pa ngayong papasok na ako ng college. Magiging super busy na ako siguro. At walang akong internet source sa bundok makiling so pano ba yan, kung masundan mag itong post na ito eh maganda. Pero kung hindi man, adios. Mananatili pa rin ang link na ito kung gusto niyo mag backread sa mga personal kong kwento. Salamat sa lahat ng naging parte ng sulatkamay ko sa magdadalawang taon nito sa blogosperyo. Oh siya.

:) mamimiss kayo ni renz. Di bale, fb fb na lang muna for now.

What I LOVE about LOS BAÑOS

2011-05-11T13:19:00.001+08:00

Isa sa mga nagustuhan ko sa pagbisita ko sa Los Baños, hindi lang sa masarap ang hangin dito dahil sariwa at madaming buko which is my favorite, ay yung pagiging eco-friendly nito. I'm not quite sure if this is implemented all over Los Baños, pero naexperience ko ito sa UPLB and sa kalapit na mga establishments. Ano ba ito? Gumagamit sila ng brown paper bags.

Yes I admit, mas convenient gamitin ang plastic bags kaysa sa paper bags kasi mas matibay ito compared to those papers na madaling mapunit or nababasa. Kaya nga dumami ng dumami ang gumagamit ng platic as time goes by at hindi na nagagamit masyado yung mga paper bags. Sa totoo nga, namulat at nagkaisip na ako sa mundong ito na puro plastik na ang ginagamit. Hindi ko na naabutan yung traditional na paper bags and bayong.

Ano ba ang kagandahan ng paggamit ng paper bags?

Una sa lahat, alam naman natin na dumadami na ang basura natin ngayon. Ang laki kasi ng basurahan natin--isang buong bansa. Kaya naman sa maikling panahon lang ay napuno na yung mga dumpsites at ang nagiging solusyon ay ang paghahanap ng bagong dumpsite. (One example for an instance is the Puyat Landfill here in San Jose del Monte which is tinututulan namin. Basahin mo ito). Pagnagkaganoon maaapektuhan ang maraming tao at ang ecosystem.

Ang paggamit ng paper bags ay nakakatulong na maibsan ang mabilis na paglobo ng mga basurang hindi natutunaw. Alam ko, hindi na natin mapipigilan ang gumamit ng plastik dahil parte na ito ng systema natin pero kaya natin itong maiwasan sa paggamit ng mga paper bags.

In my youth organization which is Youth For Christ, we already started. Sa tuwing nagbebenta ng stuffs tuwing conferences, hindi na kami gumagamit ng plastic bags kundi paper bags na. Hindi na rin kami gumagamit ng plastic spoons and plastic bottles. Nagdadala na lang kami ng metal spoons and tumblers for water. Oh diba, eco-friendly.

I hope ang Manila ay sumunod na rin sa yapak ng Los Baños. Pwede naman tayong bumalik sa kinamulatan natin noon diba? At pwede rin na maging responsable tayo sa mga basura natin.

I am an advocate for a greener nation--opo tama kayo dahil bilang isang facilitator ng mga batang kalikasan, kailangan na sa akin magmula ang gagawin ng mga bata. Tama?

Lost in Space

2011-05-11T10:06:00.001+08:00

Hi mga ka-blog. Kamusta na kayo? Sorry ang dalang ko magblog recently. Kung anu-ano kasi ang mga bagay na inuuna kong asikasuhin kaysa magsulat.

Gusto ko lang ipaalam sa inyo na buhay pa naman ako. Yeah, inhale-in exhale-in over here. Anyways, anu nga ba ang pinagkabusyhan ko? Since wala naman akong maikwentong kapakipakinabang ngayon, kukwentuhan ko na lang kayo ng mga nangyari sa akin this past few weeks.

April 29, 2011
Bumalik ako sa University of the Philippines Los Baños (kailangan buo?) upang magpamedical exams. Maaga akong ginising ni papa kasi mga magcocommute lang kami at balita ko super mahaba daw ang pila sa University Health Service (UHS) kapag tinanghali ka na kaya ayun, kahit burden eh bumangon pa rin ako. Nagayos ng sarili, nagbreakfast at umalis na kami. First time ko ito magcommute kasi last time na nagpunta kami sa UPLB eh may sasakyan kami. So far, so good. May hassle man ng onti pero that's part of life. Sa una laging nagkakamali.

After the sleepy almost four hours na byahe, nakita ko na lang ang sarili ko na naglalakad sa loob ng UPLB, naghahanap ng university registrar. Too bad, it was our first time kaya nga hindi namin alam ni papa kung saan pupunta. Ang masama pa doon, yung ruta ng jeep na nasakyan namin is KALIWA at mas gamay ko ang daan sa KANAN kaya bumaba na lang kami at nagtanong tanong kahit na umaabon.

After that, nakakuha na ako ng medical permit tapos pumunta naman kami sa UHS which is nasa taas ng bundok. Literally ang taas ng location. Nakakapagod maglakad kaya pagdating sa taas eh hingal na ako at medyo pinawisan na din ng konti. Buti na lang maaga kami for medical. kakaunti pa lang ang tao. So ayun, pumasok na aako sa loob ng hospital.

Station by station ang process. Sa una, kukuhanin yung x-ray results mo at bibigayn ka ng form to accomplish. Then, tatanungin yung history ng pamilya niyo tapos vital signs, height and weight then visual test. Hindi pa natatapos yun. Lumipat ako ng panibagong mahabang pila sa dental exams at doon ko naka EB yung schoolmate ko na nakilala ko sa FB. She's kind and nice pero umalis din sila agad ng mom niya.

After that, lumipat kami ng kabilang building for the physical exams. So separate na ang pila ng boys sa girls. Nagtataka kami kung bakit sa girls ang dami nila pero mas mabilis matapos ang physical exams nila kaysa sa amin na kakaunti nga lang. Kaya naman pala, may hubaran session pag lalaki ang mag physical exams.

Hindi ko na iku-kwento ang nangyari basta nakakailang pero that's it. Nakaraos din kahit na nakakailang talaga. Pero sabi ko na lang, mga propesyunal naman yun at walang halong malisya yun kaya oks na. Sumakay na kami ni papa ng jeep pababa sa lower campus para asikasuhin yung mga bagay na iba.

Talagang naging kakaibang experience to para sa akin. First time ko sa mga bagy-bagay tulad ng pagcommute from Bulacan to Laguna, pag undergo ng physical exams at maligaw sa loob ng UPLB. It was a fun experience at from that may natutunan ako-- hirap maligaw sa UP. lalo na pag umuulan pramis! :)

next time na yung ibang kwento

Friendster

2011-04-28T12:29:00.002+08:00

Bago pa man mauso ang facebook at maaliw tayo sa mga apps na handog nito, una tayong naaddict sa FRIENDSTER. Sino nga ba ang walang friendster noon? Kahit nga yung mga ilang classmates ko na walang facebook ngayon ay may friendster din. Kung baga, nauna tayong namulat sa mga testi or comments na yan, kaysa sa mga like like ng facebook.

Nagsimula ako mag friendster nung grade 5 ako. Take note, friendster ang una kong site na nalaman sa internet. 11 lang ako noon kaya inadjust ko pa ang age ko sa 21 para swak sa friendster. Ni hindi pa ako marunong mag email noon pero FS user na ako. Siyempre impluwensiya ng kaklase, napaFs ako sa murang edad. Partida wala pa kaming internet noon so talagang gumagawa ako ng paraan makapag fs.

Alam niyo ba yung takip ng MATADOR brandy? Yun ang nagiging paraan ko para makapag computer sa labas. Paano? Dati kasi may summer promo sila. Yung cap nun yung may mga 5 pesos na nakalagay, pinapapalit ko sa tindahan. Sa bawat 5 pesos, 4 pesos ang palit. Sa bawat Matador na premyo, 15 pesos ang palit. Since madalas naman ang inuman sa street namin, kinukuhanan ako ni papa at pinangcocomputer ko naman. Yan ang wais na bata.

Naalala ko din, sa friendster ko una inupload ang unang picture ko using webcam. Old school no? Sa bahay pa ng classmate ko noon yun at grabeng tuwa ko dahil may picture ako sa computer. Ginawa ko pa ngang desktop picture ng pc namin yun wahahaha.

Friendster din ang una kong binuksan na site nung nagka internet kami sa bahay. May camp nga kami nun eh, umuwi lang ako ng bahay para hintayin yung magkakabit ng net sabay nag friendster ako. Madami akong memories sa friendster na yan. Jan ko din kasi nakilala yung ilang blogger friends ko dati nung nagsisimula pa lang ako magblog. Sila kuya led at marami pang iba. Sadly nagsipagsarado na ang kanilang blogs at hindi na rin gaano nakakapagtestihan dahil nga nandyan na ang facebook.

Bakit nga ba pinaguusapan natin ang nananahimik na friendster ngaun? Ahm kasi may mga balita, look mo ang pic:

Basahin ang kabuuang balita dito

Nakakahinayang naman kung mawawala na lang lahat ng pictures, testi, messages, groups at mga bulletins natin diba? Aminin niyo man at sa hindi, friendster muna ang kinabaliwan niyo bago ang facebook. Marami kayong pinagdaanan with fs. Madami na din kayong naupload na parte na ng memorya nio kaya kung ako sa inyo, bago mag May 31, gawin niyo na ito:

eto yun

http://apps.friendster.com/exporter

Isalba niyo na ang files niyo. At pagkatapos, tingnan natin kung maganda ba ang pagupgrade ng FS. Though alam ko na mas magandang mag FB kasi mas convenient, try pa rin natin. Ika nga sa kasabihan, "Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makakarating sa paroroonan" or in short, "ang hindi marunong lumingon sa friendster ay hindi makakarating sa susunod sa facebook." Waley. Basta yun na. Isabla natin ang files natin.

Oh pano, log in na. Eto na link --> PINDOTIN MO AKO

add niyo din ako hehehe --> PINDOTIN MO DIN AKO

Cagayan de Oro Adventures

2011-04-27T09:51:00.002+08:00

Naaalala ko pa noon. APRIL 11, 2010. Nasa Baguio ako. International Leaders Conference din yun. Annually kasi umiikot yung venue for ILC. Tapos inannounce na sa CAGAYAN DE ORO daw ang susunod. Napabuntong hininga na lang ako.

Cagayan de Oro? Ang layo. Makakapunta pa kaya ako? Sana...

Umasa ako na makakasama ako sa Cagayan de Oro. Mas naexcite pa ako nung nalaman ko na yung ILC CDO ay tatama sa mismong araw ng birthday ko. Mas may pag-asa na akong makasama sa kadahilanang hihingin ko yun na birthday gift at graduation gift. Nung una ayaw nila ako pasamahin. Kesyo masama daw magbyahe pag birthday, pag graduation. pero wala na silang nagawa. Inilibre ako ng ate ko. (Thanks ate sa treat!)

April 14, 2011 and scheduled flight namin. Two days before pa lang eh nagaayos na ako ng gamit for 5 days. Di naman halatang excited diba? First time ko kasi bibyahe ng tawid dagat. Very unusual na payagan ako nun. Buti na lang kasama ang ate ko.

Umalis kami dito sa bahay ng 10am. Ang flight kasi namin at 3pm. aabot pa kami. Kaso may thrill. Traffic pala sa Manila kahit wala ng pasok. Ang bagal pa ng LRT na nasakyan namin. May sinusundan daw na train. Woooo. Kabado sila kasi daw baka daw di na daw kami makapagcheck-in. Ako naman nakatayo lang. Di ko alam kung dapat ba akong makisabay sa pagpapanic nila sa masikip na LRT. Pero ayun nakaabot naman kami at medyo naghintay din kami ng flight namin na medyo nalate ng konti yung airplane.

First time ko sumakay sa eroplano kaya medyo excited ako. Tinatakot ako nila ate masakit daw sa tenga pag nag take off at nag landing. Habang naglalakad kami papasok sa plane, sobrang kinakabahan ako sa excitement. Ganun pala sa plane. Parang bus lang kaso sobrang conveniet. May sinuturong pangkaligtasan pa. Medyo masakit sa tenga yung pressure pero may tactika naman para mawala. It's either lumunok ka lang or mag dighay :)

After 1 hour and 15 minutes na byahe via himpapawid, nakapagland din kami sa city of Golden friendship--- Cagayan de Oro city, Misamis Oriental, Northeastern Mindanao. Susyal ang first tawid dagat ko. Mindanao pa ang inabot ng paa ko. Kita naman na masaya ako sa mga kuhang ito diba?

Our Plane

Ako, si Josh at si Ate. Kakalanding lang sa CDO

Si kuya Jomel, ako, at si ate

After that, hinatid na kami sa accomodation. Habang byahe, tinitingnan ko ang environment ng CDO. Malinis, check! Malapit sa kalikasan, check! Civilized, check! Ang lalaki ng high way--check! At dumating na kami sa accomodation namin.

Fast forward

Kung saan saan kami gumala sa cagayan de oro. Ang dami kasing mapupuntahan doon. may divisoria din doon. Akala ko nga niloloko nila ako na sa divisoria kami pupunta, aba meron pala talaga. Kainan siya, ang daming pagkaen saka mura lang. Nagpunta din kami sa iba't ibang pasyala tulad ng Limketkai mall, SM CDO, Cogon Market, Divine Mercy etc. madami, masaya!

Nakaabot pa nga kami sa may Iligan City, Lanao del Norte--Sa may Maria Cristina Falls. Ang ganda ng falls. First time ko makakita ng real falls in person kaya namangha naman ako. Akala nga namin pwede magswimming kaya nagdala kami ng damit pero hindi naman din pala. Pero oks lang, busog na busog naman kami sa burger over looking the flass. Eto yung ilang pics sa Maria Cristina Falls:

Ang Maria Cristina Falls

Nakarating na dain sa Maria Cristina. Yehey!

Magkapatid :)

Meet the gang :)

Halos lahat kami dito :) Go team Bulacan! :))

What's fun with my CDO adventure, yung makameet ka ng mga bagong friends mo. I know lahat ng kasama ko taga bulacan because we're one solid YFC Bulacan pero iba-ibang lugar din naman kami sa bulacan. Doon naging close ko silang lahat especially sa dalawang brothers na kasama ko palagi. Taga Central Bulacan sila samantalang ako sa South Bualcan. May nameet din kaming kaibigan, YFC CDO siya. Siya yung naging kasama namin sa paglilibot. Kumbaga siya yung nagtour saamin sa CDO. Napakabaet niya. Actually kaming apat ng naunang 2 brother ko na binaggit ang laging magkakasama. Sad nga lang kasi iba sila ng accomodations.

Ang pinakamasaya sa CDO adaventure, yung makasama mo yung 6000+ YFC na kasabay mong umuupo sa grounds at nakikinig sa mga teachings. Kasabay mo na nagwoworship at nagdadasal. Kasabay mong natouch ang buhay.

April 18, 2011, flight back namin pauwi ng bulacan. nakakalungkot kasi tapos na yung pinakahihintay kong sandali ng 2011. Magkakahiwahiwalay na kami ng mga bago kong close friends. Pero that's life. May facebook naman at cellphone for communication. Saka ang mahalaga, may pag-iipunan na ulit ako. Next year's International Leaders Conference ay sa AKLAN na. Wee, BORACAY!

Bawal daw magpicture gamit ang phone. Sorry naman pasaway ako.

Salamat sa mga nagbasa :)

Credits to ate Jerri Mae and Josh gatan for the pictures.

seventeen

2011-04-20T10:13:00.005+08:00

17 (seventeen) is the natural number following 16 and preceding 18.
In mathematics- seventeen is the 7th prime number.
In Science- the atomic number of chlorine.
In the United Kingdom, the minimum driving age for a car or van.
In the United States, the age at which one may purchase M-rated video games according to ESRB ratings.
Also in some of the states in the United States, seventeen is the age of consent.
In most states of the United States and in the United Kingdom, the age at which you may donate blood
In many countries and regions, the age at which one may obtain a driver's license.
In the United States, the age at which one may watch, rent or purchase R rated movies without parental consent according to the MPAA film rating system
In the United States, the age at which one can enlist in the armed forces with parental permission.
At this age one can apply for a Private Pilot Licence (however the applicant can start training at 16)
(informations from here)

What's significant with the number 17?

Wala lang.

It's just a number for most of us. Siguro madami sa inyo ang nagtataka kung bakit puro about seventeen, or I guess madami na din ang nakahula kung bakit.

Yes you got it right. I just turned 17 last April 16, 2011. Graduate na daw ako sa pagiging sweet at isang taon na lang sa pagiging legal na mamamayang Pilipino. Tumatanda na raw ako. Ayos lang. It's still part of being a human.

How did I celebrated my day?

Sobrang special at unforgettable ng birthday ko na ito. Unang una, ito ang birthday ko na hindi lang ako nakatambay sa bahay dahil nalulumbay sa isang bakasyong matamlay. I was out in the streets of Cagayan de Oro, lakad ng lakad with my newly met friends. Umattend kasi ako ng 18th International Leaders Conference ng Youth for Christ in Cagayan de Oro.

Inabot na ako ng birthday ko sa lansangan ng CDO kasi 15th ng gabi ay nag night market kame at kumaen sa divisoria ng CDO. Pagkagising ko, hindi alam ng mga kasama kong brothers sa accomodation na birtdhay ko pala. Nalaman lang nila pagdating sa main vanue nung binati na ako ng ilang sisters na kasama namin from bulacan.

What happened on that day?

Naset-up ako sa SM CDO. Akala ko may i-memeet kami ng 2 kasama kong bro. Ayun pala isusurprise nila ako. Binigyan nila ako ng party hat, balloon, cotton candy and some foods at kinantahan nila ako sa gitna ng SM. Fantastic. Kahit na parang pambata ay natuwa pa rin ako. Very unusual kasi sa akin ang sorpresahin sa birthday ko since lagi namang bakasyon ang birthday ko.

After which, nagpunta kami sa isa pang mall sa di kalayuan. Sa may Limketkai mall kumaen kami ng masarap na ice cream and pastry sa Missy Bon Bon. Kinagabihan nagsimula na ang enlightening sessions and worships.

Sobrang sarap magbirthday together with 6,000+ brothers and sisters from my YFC community. Ang sarap mag worship. Ang sarap ng feeling. Though wala akong internet source doon para mabasa ang sangkatutak na birthday greetings sa FB, ayos lang. Kasi mas masarap yung mag worship. yang facebook makakapaghintay yan.

By the way, super natuwa ako sa mga nagbigay na rin ng picture greetings kahit na namilit lang ako. Pinasaya niyo ako.

(from avery. F super salamat. Ang ganda!)

(from andre. Salamat nak. Ikaw pinakauna. Salamat sa tyaga magedit)

(from taba Lanz. Tabs, tal;agang first time mo ba mag flame photography? salamat na appreciate ko to.)

Kahit na tatlo lang kayo, it doesn't matter. lahat kayo mahal ko pa rin.

Birthday wish?

Ang gusto ko lang naman ay mabuhay ng matiwasay with good health, walang paparazzi, may mabuting sources ng mga pangangailangan ko, may mga kaibigan na makakasama and most especially isang matatag na pamilya. Material things? okay lang kung meron pero it's not my priority.

Oh siya, salamat ng madami sa mga nakaalala. Salamat kay God sa pagbibigay sa akin ng isa pang taon par maexperience ang tinatawag na buhay. A truly remarkable birthday it was and I hope to have more fantastic birthdays to follow.

UP Los Baños visit

2011-04-01T17:25:00.004+08:00

Sa wakas, after ilang days, weeks and months of waiting para makapunta sa aking university for next year ay natupad na rin. It was tuesday, March 29, 2011, an ordinary day everyone might call, but for me, it's different. First time ko dadalaw sa school na papasukan ko. First time ko makakalakad sa streets na lalakarin ko day by day starting june. At siyempre magcoconfirm din ako ng enrollment slot kasi baka maubusan ako.

Malayo ang Laguna dito sa Bulacan kaya maaga pa lang ay gising na ako kasi maaga kaming umalis. We left our starting point here in San Jose del Monte Bulacan at around 6:50 and we arrived at UP Los Baños at around 10. Bale kulang 4 hours din ang byahe. Nakakapagod sa pwet. nakakangalay bumyahe ng matagal. Siguro kaya lang ako natagalan kasi first time ko. Sabe din ni papa, pag madalas na daw akong umuwi ng LB, mas masasanay ako sa byahe at parang iiksi din ang byahe. I hope it's true. Kung hindi baka hindi na ako umuwi ng madalas dito sa Bulacan. I'm planning to go home at least weekly, pero sa pamasahe, talo.

After the long wait, bumungad sa aking mata ang napakacool ambiance ng UP Los Baños. It was like a paradise before my eyes. May mga sibilisadong taong naglalakad sa streets na napapaligiran ng mga puno. Ang lamig ng hangin. Ang green ng palagid. Nakakarelax sa mata.

At siyempre, mawawala ba sa isang UP campus ang OBLATION? Eto siya:

Bakit kaya mga lalaki lang ang nagooble? Never mind. Basta UP, Oble talaga ang tatak.

Habang hinihintay ko yung iba kong kasama na UPCAT passers din na magconfirm ng enrollment slots nila, naglibot libot ako sa di kalayuan para magkuha ng pictures at eto yung isa sa mga napicturan ko. It was a very small flower ng isang animo'y damo na halaman. Nagulat din sila mommy kasi ang cute daw ng shot ko. (yeah I'm a frustrated photographer):

(macro-shot. Maganda siya sa mata ko. haha)

Eto pa isa:

(The UPLB grounds. Ang daming puno. Ang sarap tumira dito)

After confirmation, nagpunta naman kami sa dorms para magpareserve ng slot only to know na iba na pala ang policy. Hindi na pupunta sa bawat dorm na administered by UP para maginquire. Pumunta na daw sa office ng vice chancellor. So ang nangyari, naglakad kami hindi para pumunta sa sinabing puntahan kundi pumunta sa Office of Student Affairs para mag file ng STFAP ko at kumuha ng Loan for tuition ko. Alam niyo naman medyo kapos, so buti na lang may nasasandalan. Habang naglalakad nagpicture ako ng mga sceneries.

(the UPLB street--lagi akong dadaan dito. weee excited)

(eto yung field ng UPLB. Astig kasi ang lawak. Tanaw pa yung bundok Makiling. Tapos yung tower astig. Ang taas niya at ang ganda ng architecture. Luma ang style. I like antiques)

(ang ganda ng punoo na ito. Eto ata yung centennial tree na sinasabi nila. no doubt. Muka nga siyang centennial)

After that, siyempre gutom na kami. Sabi ng naglalakad ng papers namin, punta daw kami sa IRRI para doon na kami kumaen. Magpipicnic daw kami. So ayun, nagdrive na si kuya driver at nakarating kami sa isang place na animo'y palayan talaga. Malapit pala sa college of agriculture. Hindi kami pinayagan na pumasok doon kaya naghanap na lang kami ng place para kumaen somewhere sa grounds ng UP. After eating, siyempre habang nagkwekwentuhan sila naglibot ang frustrated photographer at namicture ng kung anu-ano.

(sobrang laki ng puno. Feeling ko abot na siya ng langit. haha exagge lang)

(Ang hirap picturan ng langgam. ang bilis niya maglakad. camera shy. Muka lang tuloy siyang dumi sa picture.)

After that, nagpunta na kami sa inquiran ng dorms kasi last na yun na dadaanan namin. Tapos di pa rin ako nakapagpareserve kasi may deficiency ang requirements ko. Ipa-LBC na lang daw. After that umuwi na kami. Nalungkot ako kasi di ako nakapagpicture sa mismong gate ng UP Los Baños. Next time na daw. So eto ang huling sulyap kay Oblation before leaving UP.

We arrived home at 5 pm. Hindi kami ginabi. Good thing makakapag computer pa ako. I really love the place of UPLB. Napakaconducive niya for studies. Very different form the city universities kung saan kaliwa't kanan ang pollution--mapa noise, air, water land. I think mapapamahal ako sa LB neto. parang ayoko na magtransfer sa Diliman sa second year ko.

(btw sorry tagal ko magupdate. Daming nilalakad. by the way April 16 is fast approaching. it will be my 17th birthday. Gusto ko po sana ng UNIQUE na photogreetings. send lang po sa sucalditolouie@gmail.com if meron. thanks)

Graduation

2011-03-21T08:40:00.004+08:00

High school life,on

my high school life

Ev'ry memory, kay ganda

High school days, oh my high school days

Are exciting, kay saya

High school life, ba't ang high school life

Ay walang kasing saya?
Bakit kung Graduation na'y
Luluha kang talaga?

Grumaduate din! Ang saya. Kahit na nakakalungkot dahil magkakahiwa-hiwalay na kame. Parang hindi naman. Kasi after the graduation, magkakasama pa rin kame the whole day. Tapos kahapon magkakasama ulit kami. Tapos mamaya magkakasama nanaman kami. Sinong nagsabing tapos na?

Sobrang naging masaya ang buhay high school ko. Ang dami kasing twists na dumaan. Feeling ko yubng mga twists na yun pag ginawa sa isang damit eh mawawasak na yun sa sobrang twist. Pero kahit na ganun, yung mga twist na yun yung nagbigay ng flavor sa buhay high school.

Kahapon nga, nagsimba kaming batchmates. Ang dami namin. 21 ata kame. Wala kaming masakyan na jeep na kasya kami lahat, ang resulta, naglakad kami ng isang oras hanggang makarating sa may sentro. Oh diba, ayos. Walang nang pagod pagod na naramdaman. Puro tawa at saya na lang. Sinusulit na namin hanggat pwede pa. Madami kasi ang lalayo tulad ko.

By the way, maraming salamat sa lahat ng bumati sa akin through my prior post, sa txt, sa fb at kung saan saan pa.

Share ko lang din yung ilang pictures ng graduation ko.

After graduation, sinundan yun ng family dinner tapos ng graduation ball para sa amin. Wala na akong picture ng dinner kasi na lowbatt ang cam. Tapos nakikuha lang ako ng isang picture ng gradball. Eto:

Siya si BFF na nasabe ko dito dati. My first and last dance :]

Graduation+Family Dinner+Graduation Ball= BEST NIGHT OF MY LIFE!

Congratulations Silver Graduates of our school. Bon Voyage!

I'll always remember YOU

2011-03-16T16:37:00.003+08:00

I always knew this day would come...

Ang bilis talaga ng panahon. Ilang araw na lang at matatapos na din ang lahat. Bilang na nga pati mga oras, mga segundo. Pati nga mga minuto kayang kaya na din bilangin. Alam ko naman, alam nating lahat na dadating tayo sa ganito. Pero ang hirap din pag nasa ganito ka nang sitwasyon. Ayaw mong iwan ang ilan sa pinakamahal mong tao sa buhay mo.

We'd been standing one by one

Sa tinagal tagal ng panahon nating magkakasama, natuto na din tayong tumayo sa mga sarili natin. Dati takot na takot tayo sa mundo. Ngayon proud na proud na tayong nakatindig at sinasabing, sige i-try mo ako. Isa isa na tayong ready--ready para tumapak palabas ng institusyong kinalakhan nating lahat.

With the future in our hands. So many dreams, so many plans.

Noong June, kaunti pa lang yung naghahanda para sa kolehiyo. Madaming may aftershock pa ng 3rd year life. Maraming ayaw pa magpatuloy, pero wala tayong nagawa kundi maging 4th years. sa pagdaan ng mga panahon, napuno tayo. Naging mga responsableng estudyante. Nanindigan. Nagdesisyon. Unti-unting nangarap. Hanggang ngayon, patuloy pa rin na nangangarap. Namulat tayo sa kasabihang "libre lang ang mangarap". Bawat isa gusto maging successful. paano tayo magsusucceed kung ayaw nating bumitiw sa institusyon natin ngayon?

I always knew after all these years. There'll be laughter, there'll be tears...

Sobrang naging makabuluhan ang taon na ginugol ko sa high school dahil kasama ko kayo. Hindi ko makakalimutan yung mga pagkakataon na mangiyak-ngiyak ako sa kakatawa. Yung sobrang ang ingay sa science laboratoty nung second year tayo dahil sa mga palaka. Yung tawa tayo ng tawa kay JP na nadulas sa hagdanan. Yung MEYHI chocolate. Yung pagpiyok ni sir Garces. Yung "patingin please" phrase nung retreat. Ang dami kong tinawa kasama ninyo. Hindi ko rin makakalimutan yung mga tampuhan, mga konting awayan at di pagkakaunawaan. Yun kasi yung mga nagpatibay sa samahan natin bilang isang klase diba?

I never thought that I'll walk away, with so much joy but so much pain and IT'S SO HARD TO SAY GOOBYE.

But yesterday's gone, we gotta keep moving on. I'm so thankful for the moments, so glad I gotta know ya. The times that we had, I'll keep like a photograph, and hold you in my heart forever. I'll always remember you.

All is set ika nga. May grad song na tayo. May sosootin na tayo sa graduation. Naannounce na din ang honor students. Pati mga awards na iba ay meron na din. Nagpractice na din tayo for graduation. May papasukan na tayo for college. May plano na tayo for next year kahit konti lang. Araw na lang ang binibilang.

Kaya bago matapos ang lahat, maraming maraming salamat sa inyong lahat. Sa 64 na kaibigan, kaklase, kapuso, kapamilya, kapatid, kabarkada at kabuddy, naging sobrang saya ko. Di ba obvious? Alam ko alam niyo na sobrang masaya ako. kanina, last flag ceremony na natin yun sa sols, pinilit ko kayong batiin lahat ng good morning. Pinilit kong maging busy kakalibot sa school para manlang malibot ko yun bago mag graduation. Pinilit kong ngumiti buong araw para man lang kahit huli nakasmile pa rin ako sa school. Bukas, walang pasok. Sa biyernes, the end na?

Di bale, alam ko naman na magkikita-kita pa rin tayo. Pero tandaan niyo, lab ko kayo sagad!

Oh siya, sentimental na masyado to. HEHE

Pakinggan niyo na lang grad song natin:

12 years din pala ako naging Selettinian. Ang tagal noon. Halos buong buhay ko sa kasalukuyan umikot na sa sols.

Natatandaan ko pa, noong kinder 1 ako, panghapon ako pumapasok. Hinahatid ako noong dati naming kasambahay. Tapos na homesick ako. Umiyak ako at tumakbo palabas ng campus. Umuulan noon. Wapake ako kung mabasa man ako. Namiss ko kasi yung bahay namin.

Kinder 2 ako, bago teacher namin. Hinanap ko yung dati naming teacher sa bagong etacher namin. Nagaagawan kami sa placemeat na kulay blue tuwing recess. Nakaindian seat kami sa floor during some discussions. Nagsayaw pa ako nung graduation.

Grade 1, dumami ang kaklase. Naalala ko pa nga noong first time ko na meet si Camille, isa sa mga trustworthy friends ko ngayon. Ang sungit pa nga niya nun. Naaalala ko din nung nagkaroon ng leak sa room namin. Tumulo yung tubig from the 2nd floor. Early recess tuloy kami. Naalala ko pa noon pag tinatamad ako sa discussion, gumagapang ako sa lapag, pumupunta ako sa shelves, inaayos ko yung mga libro. naaalala ko din yung mga pagkakataon na sumisigaw yung teacher namin dahil may daga sa drawer niya. Naaalala ko din yung pinalo kami ng teacher namin sa kamay doon sa harap ng klase dahil late kami after break.

Grade 2, First day noong, nag-ayos kami ng kurtina dahil inutusan kami ng teacher namin. Nakilala ko noong yung mommy kuno ko ngayon. Nakilala ko di si top 1 ngaun noon. Sakto lang, only few memories retain. Medyo tinamad kasi ako mag-aral nun.

Grade 3, naexcite ako mag first communion. Pinagpraktisan pa nga namin nung yung haw haw flakes. Parang host kasi yun. Same ang adviser namin noong grade 2. Nagleave si Ma'am kasi manganganak siya. Pinaglihi daw sa kakyutan namin ang anak niya.

Grade 4, kumakanta kami ng iba't ibang songs pero ang lyrics mga rehiyon sa Pilipinas, lugar noon at mga kapital ng bawa't lugar. Para daw matandaan namin agad. Excited din ako noon kasi naka panta na kami noon papasok.

Grade 5, naging sobrang maingay ang science class. Pano ba naman kasi reproductive system ang pinag-aaralan. Alam mo naman ang mga kabataan diba. Nag-usbungan na din ang crush crush na yan.

Grade 6, naging adviser namin yung isa sa idol kong teacher sa pagsasayaw. Ang dami niyang pinapagawa sa amin tulad ng iba't ibang sayaw na practicum at pati pagkanta. Naaalala ko din, intrams noon, nagalit siya sa amin, binasag niya yung mug na may halaman sa desk niya tapos sabe niya hindi daw kami makakapaglaro. Kami naman nagalsahan, sabe namin uuwi na kame, pero in the end, nakagraduate naman kami ng matiwasay.

1st year na, bagong uniform na. Dati blue ngayon black na. Dati tuck-in ngayon TAK OUT na. Madaming nawala sa batch namin noong elem pero mas madami ang pumalit. Eto yung taon na sobrang bumuo ng pangalan yung batch namin. Lahat kasi ng contests pinapanalo namin. Tuloy ang init ng tingin ng ibang year sa amin. pati tuloy adviser namin nakikipagtalo na sa ibang teachers for us. 1st time ko din makapagswimming with classmates ng panahong ito.

2nd year, nagbago ng sections mildy. Naging classmate ko ulit si TABA (Lanz). Dumating sa school si BFF. Bumubuo pa rin ng pangalan section namin. Nagdissect kami ng palaka na hinuli pa namin sa school. Sinorpresa din namin yung adviser namin na si sir Erwin. 21st birtdhay niya kasi yun. Ayun napaluha naman namin siya.

3rd year, medyo ang sarap ng buhay. Ang tibay na ng samahan. Dagdagan pa ng adviser na super lovable. Isama ang competitiveness= tres de san juan. Halos lahat ng pagkakataon na naging 3rd year ako memorable, though di ko kayang i-specify, mananatili yun na lessons for I'd learned a lot from this school year.

and lastly, 4th year. The best year of high school. Hanep sa projects, hanep sa extracurricular activities hanep sa lahat. Lahat ng mga nangyare masaya at todo-todo kasi nga ang iniisip namin huli na ang lahat.

Lahat ng ito ang bumuo sa pagkatao ko. Lahat ng ito ay pagpapaalala kung sino ako. Kahapon lang lahat ng ito. Ngayon ala-ala na lang. Ala-ala ng isang masayang kabataan. Ala-ala ng isang SALETTINIAN. Ala-ala ko, kasama kayo.

tama na nga. Wag na malumbay. :]

Bago pala ako matapos, CONGRATULATIONS SA ATIN SILVER GRADUATES OF SOLS!

HBD Batanggala!

2011-03-09T18:10:00.002+08:00

Batanggala

Sa mundong ito, kita'y nakilala

sa taglay mong talentong di maikakaila

sa bawat kwentong iyong inilalathala

Di ko maiwasan na minsan ay matulala

Sa mga topics mong lubang nakakalibang

sa mga drama mong minsa'y nakakahibang

Pramis, ako'y dalang-dala mo

Kaya nga ikaw ay isa sa idol ko!

Sa murang edad, madami ka ng napagdaanan

Kaya nga siguro, sa mundo'y madami nang napatunayan

Lakas ng loob at determinasyon, kitang-kita sa iyo

Batanggala, halika, ako'y bigayang mo nga ng payo!

Batanggala, o batanggala!

Anak ng teteng, saan ka pa ba gagala?

Sana'y mga paggala, sa blog ay laging itala

at nawa ika'y pagpalain palagi ni Bathala!

Pagpaumanhinan mo na ang aking tula

Dahil panget siya at walang kwenta

pero kahit magkaganoon, huwag kalilimutan

sinsero akong bumabati kaibigan!

---Sana okay lang to. haha. Sobrang nahihiya ako dahiol eto na nga lang ang magagawa ko medyo panget pa. pero Happy Happy Birthday na lang! Salamat sa lahat lahat at wish you all the best for this year of your life. Should I call you ate? Ahaha. Huwag na siguro. Take care always!

10 down to 10

2011-03-05T12:49:00.005+08:00

Ayoko pa sana magblog tungkol dito eh, pero dahil nga udyok ng text ng isa kong classmate eh nainspired naman ako mapost. Eto yung sabe sa text:

A Student life

Ang pinakamahirap at pinaka maimpluwensiyang tanong:
"oi, papasok ka?"

Ang mapanuksong sagot:
"ikaw ba?"

Nakakapressure na sagot:
"ewan ko nga eh"

The best na sagot:
"kapag hindi ka pumasok, hindi na rin ako papasok"

WHICH WILL RESULT TO
"Tara, wag na tayo pumasok!"

At ang mapagkunsinteng pangyayari:
"Buti na lang hindi tayo pumasok. Wala naman daw ginawa eh"

---mamimiss ko ang mga tanong na to

Nagsimulang umikli ang panahon ko sa sols noong mag fourth year ako. Noong pasukan eh hindi ko pa nga feel na fourth year na ako. Mantakin mo, pasukan na bukas ay hindi pa nakaayos ang gamit ko. Feeling ko kasi sobrang bitin ang bakasyon at sobrang hooked pa ako sa 3rd year class ko. Pero wala naman akong nagawa, sa ayaw ko at gusto, 4th year na ako. Mas ok na to kesa bumalik pa ako ng 3rd year. dyahe yun.

Ngayong taon, naganap ang isang pinakamalaking twist sa buhay estudaynte namin. Nagkaroom kasi ng shuffling ng mga sections. Meaning to say, mashed up na ang section namin sa kabila. Noong una, nakakalungkot kasi hindi na kami yung dating Tres de San Juan na magkakasama. Parang nagkaroon pati ng malaking pader sa pagitan naming dating magkakaklase na ngayon ay hiwa-hiwalay na. Pero sa una lang yun.

Naaalala ko pa nga yung first day of classes namin eh. Sobrang tahimik sa classroom. Feeling ko walang tao eh. Nakakatakot din kasi ang adviser namin. Yung prefect of discipline ba naman eh. Pero noong mga sumunod na months ay napalagay na din kami sa isa't-isa. Naging malapit na rin kami. Ang maganda pa doon, naging saksi kami sa pag-angat ng aming classmates na dati ay nahuhuli sa klase.

Ang dami naming mga napagsamahan. Ilang araw din na gabi na kami umuuwi dahil sa kung ano-anong group projects ang ginagawa. Ilang servings na din ng lugaw ang napagsaluhan namin. Madami-dami na ding bananacue ang naubos namin. Madami na ding kabag ang inabot namin sa halos buong araw na pagtawa.

Ang ikinatutuwa ko ngayon ay yung lumawak ang mundo namin. Hindi na lang kami limitado sa mga dati naming kaibigan. Naging close din kami sa kabatch namin. Akalain mo, yung dating hindi mo makausap dahil feeling mo hindi ka niya kakausapin, ngayon eh nahahampas hampas mo na lang. Yun nga siguro ang naidulot ng merge. Maganda, masaya dahil madami!

Nakakalungkot ngayon, dahil patapos na ang 10 months. 10 school days na lang ang natitira. Ang nakakalungkot lang doon ay mabilis lang ang 10 days. Ilang tulog lang yun kung iisipin diba?

Pero sabi nga ng adviser namin, ang graduation ay hindi iniiyakan. Dapat wala sa inyo ang iiyak. Tingin ko, sinasabi lang ni sir to para hindi kami gaano malungkot. Imagine, 12 years ako nag-aral sa school na yun. karamihan sa kanila since elementary ko pa classmates tapos next year hiwa-hiwalay na?

Oo, magkakalapit lang kami ng bahay pero hindi naman ibig sabihin noon na lagi pa rin kaming magkakakitaan. Tulad ko, sa laguna na ako titira for UP, tapos yung iba din, mapapalayo na. Masasabi ko lang, sobrang salamat sa lahat lahat. Di ko alam kung paano ako magpapasalamat pero salamat talaga. Sa inyong lahat, sa 64 na naging classmates ko, at sa lahat ng teachers ko, sa lahat ng schoolmates and friends. Thank You for beeing part of my life.

Sa mga next batches, goodluck

to the SILVER JUBILAREAN BATCH AKA PILAK BATCH of 2011, swerte natin, graduate tayo ng 25th anniversary ng school. Good luck sa atin lahat, mapa UP, UST, Ateneo, UE, Mapua, PATTS, Fatima, CEU o kahit anong school man kayo pupunta, GOOD LUCK!

**cancel ko na yung video upload. ang tagal tagal :]

link ko na lang once ma-upload sa youtube

Career Talk

2011-03-04T18:12:00.002+08:00

****Actually, ang career talk na tinutukay ko sa taas ay hindi naman isang pormal na career talk. Naisipan ko lang na yun ang i-title for formality sake.

March 3, 2010, Huwebes, nagtatake kami ng RAT or sige na, para pahabain eh Reginaol Achievement Test. Tantiya ko eh mga alas kuwatro na yun nga hapon. Kasalukuyan nagdiriwang ang aming mga cells nun dahil huling exam na namin yun ngayong school year na nangangahulugan ding huling exam para sa high school life. Natatandaan ko pa naman (dahil kahapon lang yun) ang subject namin nun ay values ed (na napakahirap i-analyze kasi tagalog). Yung proktor namin, itago na lang natin sa pangalang SER, eh nagpapamigay ng fliers ng isang school na itago na lang natin sa pangalang SCHOOL. Isa-isa niya kaming binigyan ng flyers (na kalaunan ay pinalipad naman ng ilan dahil sa kadahilanang ginawa itong eroplano talaga).

Ang ang catch?

Habang binibigay niya yung mga flyers, sinasabihan niya kami na huwag ka mag-aral jan. Depende sa tao. Kapag sa amin na medyo may napasahan na na magandang school ang sinasabi ni SER eh "wag ka dito mag-aral." Kapag naman sa mga nahuhuling classmate namin "Oh, dito ka na. maganda dito".

Oh diba? Natatawa lang akong isipin na first time ko makaencounter ng nagpropromote ng negatibo. Pero kalaunan ay binawi din naman ni SER yung mga sinabi niya. Sinabi niya na maganda naman din daw yung SCHOOL kasi accredited by CHED naman.

So ang katapusan, nag check kami ng papers. 32 over 50 lang ako sa values. Ayos na din. Mukha pa ring mabaet na bata.

At ngayon, two weeks na lang graduation na. At desidido na rin ako kung saan ako lulugar next year. :] at feeling ko walang sense na post na naman.

kwentong walang kwenta. kwentang walang kwento

2011-02-25T21:14:00.004+08:00

Magkukwento na lang ako.

Feel ko na na ganap na akong tao. Nakakapunta na ako sa lungsod ng walang kasamang nanay. kaibigan lang. Natry ko na rin na mag-isa lang. kailangan ko na kasi matuto. Next year lumbay na ako dahil malalayo ako sa pamilya ko. Titira ako sa isang lugar na hindi pamilyar sa akin. Masaya. Exciting pero nakakatakot. Kaya ko na ba talaga? kaya ko na. Siguro.

Pero hindi yan ang kwento ko. Saka na yan.

As we all know, EDSA ngayon. Ang sarap ng buhay naming mga estudyante ngayon dahil walang pasok. Thanks God. Wala nanamang pasok. At siyempre, hindi ko inubos ang maghapon sa bahay. Naginterview kami for our supposed to be thesis na naging reseach paper na lang. Nahirapan kasi kame kaya nagdemand kame na wag na thesis tutal high school pa lang kame and thesis is for those na may mas mataas na degree kaysa high school or in short sa college.

Gaya nga ng intro ko (i-connect ko lang), tatlo kaming nagpunta sa may Quezon City Hall. Actually, di naman yun kalayuan dito sa lugar namin kahit na sabihin na Bulacan ito. Boundary kasi ito. Mga ilang hours lang eh nakarating na rin kame doon.

Ilang mga bagay yung napansin ko.

Una, bakit kaya walang 13th floor sa halos lahat ng building na may higit pa sa 13 ang floors? Totoo bang may dulot na malas yung number na yun? So ibig sabihin ba, yung pang 14th floor eh yun yung pang 13th? Natanong ko lang. Nakita ko kasi sa number nung elevator, nagskip siya sa 13 kaya ayun.

Kanina din, 1st time ko mag underpass. Nakakahiya no, ang laki ko na. 16 na ako at first time ko lang magunderpass kanina. Fantastic. Saan ka ba naman kasi makakakita ng underpass sa probinsya?

Pagtapos namin maginterview, pumunta kami sa bahay ng lola ng classmate ko sa di kalayuan para palipasin ang lunch break. Balak kasi namin pumunta sa UP para i-check ang UPG namin. Wala pa yung letter ko. Yung mga classmates ko na pumasa rin meron na.

Naalala ko noong last na punta ko sa UP. Sabe ko, I SHALL RETURN. Kanina, nagbalik na ako at sinabi ko ulit yun. Ayun, pinalipas namin ang ilang oras sa paglalaboy sa UP. Wala gaanong tao. Siguro nasa EDSA. Dame tuloy naming wacky pics. Sample to:

Pagod na ako maglakad sa loob ng UP

Batas ako sa Jeep. Ganyan ang tamang pag-upo.

Nagmumuni-muni (daw)

Tapos pumunta naman kami sa SM. Bumili ng kung ano-ano at nagpalamig. Bumili kami ng Ice cream sa DQ, yung Blizzard. Ang cool kasi pag sinerve sayo upside down tapos di nahuhulog yung ice cream. Wala lang. share ko lang. As usual, nagtatanong nanaman ang aking kautakan kung bakit ganun. I'm looking for a scientific explanation ika nga. Tapos ayun, sumakit ang paa. Naglalakad buong araw kasi. Tapos nakita pa namin sa food court si Michael V. Nagtataka kami kung bakit dinudumog yung lugar namin. kalapit lang pala namin siya. Akala ko ako yung dinudumog doon. Kidding. Nanood pa kami ng shooting ng pepito. Sabi kasi ng classmate ko nood daw muna kame. Tapos pinaalis kame ng crowd control.

tapos umuwi na kame, naguupload ako ngayon. Ang tagal. Kaya magpopost at magbabasa muna dito sa blog.

What's the sense of this post?

Go, find it. Hehe. Salamat sa pagbabasa.

Feels Good to be BACK

2011-02-23T21:40:00.003+08:00

Di ko ma-imagine ang sarili ko na kayanin lahat ng sangkatutak na requirements ko bago grumaduate at kanina nga eh halos magsusumigaw ako sa saya dahil natapos na din ang final exams naming mga top students. Ang sarap sa pakiramdam ng petiks petiks ka na lang. Konti na lang ang gagawin. Talaga ngang totoo na kapag may tiyaga, may nilaga. Wala man akong nilaga ngayon, higit pa sa sarap ng nilaga ang matulog sa bawat gabi na walang iniisip kundi ang bukas at siyempre SIYA. (hihi)

Sobrang na miss ko magblog. Nawala ako sa blog sa ilang mga importanteng panahon na dapat ay nagpost ako. Sayang lang at hindi na kinaya ng oras ko noon na isingit ang pagblog. Wala tuloy akong mababasa pagtanda ko tungkol sa mga nakaraang araw. Goal ko kasi na mapreserve itong blog ko hanggang sa tumanda ako at pagtawanan ko lahat ng bitchy posts ko noon at ngayon.

Anyways, wala namang sense ang post ngayon. natutuwa lang ako at naishare ko lang sa inyo. Malapit na ako grumaduate! Magtatapos na ang pinakamasayang parte ng buhay teenager--High School life. nasabi ko nga kanina bago ko ipasa yung last test namin, next year, hindi na Quarterly Exams ang tawag dito, Prelims, Mid terms and Finals na. Mixed emotions. Imagine, 12 years akong nag-aral sa school na yun tapos aalis na ako next year. How sad pero ok lang yun. Masaya naman sa UP siguro.

Miss ko na kayong lahat! Batanggala, and the other friends out there. kamusta na? Drop a comment naman. Sige magkwentuhan na ulit tayo.

Renz is now signing on :]

Ano na ba?

2011-02-07T22:35:00.003+08:00

Ano na ba ang balita? Bakit ba hindi ako makapagpost ngayon? Patay na ba ako? Magbloblog pa ba ulit ako ng matino? MAGBLO-BLOG pa nga ba ako? Masaya pa ba ako?

Ang sagot: EWAN.

Parte na ng buhay ko ang magblog. Dahil sa mundong ito madami akong naging kakilala kahit na sa PC lang kami nagkikita-kita. Marami akong storyang nasubaybayan. Maraming kwento ng buhay na aking nalakbay. Maraming kwentong ang naipost ko na din. Maraming tao na rin ang nakiramay sa akin.

Etong mga nakaraang araw, di ko feel magpost. Una sa lahat, ang daming ginagawa. Binobomba na kami ng gawain bilang dahil graduating na daw kami. Exams, Projects at kung anu-ano pa. Siguro nagpapakabusy lang ako dahil yung iba ko namang batchmates happy-go-lucky lang. Patambay-tambay, petiks, maluwag sa buhay. Pangalawang rason, nahook ako sa isang PC software. Pangatlo, wala akong mapost. Fourth, nawalan din ako ng gana matapos nung nangyare sa school last Jan. 28 kung saan binasa nila ang blog ko sa projector na malaki. Laking hiya ko nun kahit na sa room lang namin at adviser lang namin ang nakarinig. But still, I'll be back. Sooner? Later? Di ko alam kung kailan. Babalikan ko kayo. Pwede bang hindi? Mahal ko kayo ^^

SUS

dame ko sinabe.

Pero pinapabatid ko po na buhay ako. Humihinga pa ng inhale exhale. Busy lang. Miss ko na magblog hop. Siguro after these hell grading at makagraduate na ako ng matiwasay babalik ako.

Ako ay Nagnilay

2011-01-23T12:12:00.004+08:00

Tumatakbo ang oras kahit walang paa. Mabilis. Hindi ko namamalayan. Siguro dahil madami akong ibang bagay na pinapahalagahan na dapat ay hindi naman bigyan ng ganoong kalaking atensiyon. May mga bagay na kailangan gawin ngunit hindi ko na nagagawa dahil inuuna ko ang mga bagay na hindi dapat. May mga bagay na hinahanap-hanap ko pero hindi ko alam, nasa kamay ko na pala. Ang buhay ay sadyang mabilis kung kaya't ako nagpapasalamat kasi sa tatlong araw ay napabagal ko ito.

January 13-15 2011, Huwebes hanggang Sabado, pumunta kami sa hometown ni KESO --> Silang Cavite uipang mag retreat. Nabanggit ko na sa mga uanng posts ko na nagretreat kame pero eto na ang kwento tungkol doon. Isang linggo pa lang bago magretreat pinapaalalahanan na kami ng aming adviser na hindi yun isang outing kung hindi retreat at paulit-ulit ko pang dinefine yung retreat. pati ba naman sa mismong simula ng retreat ay dinefine ko pa. Grabeng tunay.

Sinabi ko sa taas na napabagal ko ang oras. OO. Napabagal in a sense na napag-isip isipan ko talaga yung mga bagay na dapat kong isipin sa loob ng tatlong araw. Sino ba ako? Ano ba ang halaga ko sa mundong ito? Sino ba ang mga tao sa pailigid ko? may dulot ba silang maganda sa akin? O sila lang ay mga sugo ni taning na umaakit sa akin sa kasamaan. Kung iisipin ninyo napakaseryoso naman ng post na ito. Minsan, sa buhay, hindi lahat naidadaan sa kasiyahan. Ang pinakamasarap sa buhay ay yoong malaman ang katotohanan at matanggap yon. Doon magsisimula ang kasiyahan sa puntang natanggap mo na ang katotohanan.

Unang araw, pinipigilan ko talaga ang umiyak sa bawat sharing mga mga ka-edad ko, mga classmates ko. Ayoko kasi maging emosyunal sa harap ng mga classmates ko kasi gusto ko matapang ang aura ko. Pero hindi ko na napigilan noong mga sumunod na araw. lalong-lalo na nung natanggap ko yung sulat na galing sa ate at sa nanay at tatay ko. Though expected ko na na magpapadala sila ng letter, naiyak pa din ako kasi yung content ay hindi ko inaasahan na ganoong kasweet. Sa isang anak na laging nasisigawan, isang masayang achievement at regalo na mula sa isang magulang na laging galit ang isang sweet at emosyonal na sulat. Habang sumusulat nga ako ng reply eh maluha-luha at mauhog-uhog pa ako. Dahil doon nalaman ko na mahal pala nila ang kanilang bunso ng tunay.

Pero hindi lang naman puro seryoso ang retreat. Siyempre mawawala ba diyan yung mga kalokohan? lalung-lalo na sa dorm. Kasi kaming mga boys ay hiniwalay ng building sa mga girls sa kadahilanang madame kami at baka kung ano ang mangyari. Though wala mga chjicks, nakakatuwa pa rin kasi nakapagbonding-bonding kaming mga brothers. Wrestlingan to the mas at tawanan buong araw. Isama pa ang pamorningan na kwentuhan at sabihan ng mga sikreto. Doon tumibay lalo ang samahan namin. Imagine, isang kwarto na pang 3 persons lang eh siyam kaming nagsiksikan. Kasi daw may multo kaya nagsisilipatan kami. Haha.

Eto nga pala yung ibang fun shots noong retreat. uwian na lahat yan kasi kinuha lahat ng gamit namin noong pagdating namin at ibinalik noong papauwi na kami. Wala tuloy kaming pic ng mismong activities namin na lumusong sa imburnal ng nakablindfold. Ang saya sobra.

Kung ano ang ikinabagal ng oras dahil nakilala ko ang sarili kio, ganoon naman ito naging kabilis dahil tatlong araw namin ay tapos na. kailan kaya ulit ako makakapagretreat? Siguro huli na to. Sobrang napakasaya ng tatlong araw na ito dahil nakasama ko yung mga classmates ko sa pagninilay ng mga bagay-bagay. Noong pauwi na nga kami parang ayaw pa naming lahat. Eto na kasi ang naghuhudyat na malapit na. Ilang araw na lang. Isang hapon na ng marso. Lalakad kasi sa hall na nakaputi. Bumibilis na ang oras.

Back to Back Birthday

2011-01-17T19:52:00.004+08:00

I know right. Nagbalik na ako dito sa bahay galing sa isang nakakabagong retreat namin sa National Shrine of La Salette sa Silang Cavite. Shrine yun ng school namin. Wala lang. Share ko lang. Hindi naman talaga ito ang topic diba. Eto na nga.

January 17

Isang araw kung saan dalawa sa pinakamahal kong tao ay nagdiriwang ng kanilang kaarawan ngayon. Malapit kasi itong dalawang ito sa akin at eto na lang ang way ko na mapasalamatan sila sa lahat dahil wala naman akong pera pambili ng regalo. Pag engineer na ako saka ko na lang kayo reregaluhan.

Una.

Sino ang hindi nakakakilala dito kay Miss Fat? Siguro merong iba na hindi siya kilala. Baka nga ang sabihin niyo pa, Who cares? Sino ba yang mga siya? may dulot ba siya sa akin? Sa akin? OO

Siya po yung adviser ko last year na ngayon ay adviser nila bhenipotpot na english teacher ko pa rin. Siya ang ugat kung bakit ako nagbloblog ngayon dahil sa activity niya noon na nahanap ko sa blogger. Bilang pasasalamat sa blogger eh nagcreate ako ng blog at nagsabing mabloblog ako.

Anyways, highway, si miss fat yung tipo kasi ng teacher na hindi mo halatang teacher kasi hindi siya yung tipikal na maria clara teacher. Modernized. pafb mobile na lang. Promoprojector at kung ano pa. Yun yung dahilan kung bakit gustong gusto ko pag subject niya. Hindi boring.

Siya din yung tao na ang lakas magkwento ng katatakutan tapos pagnagkakatakutan na, siya yung pinakamabilis tumakbo kahit nakaheels. Oh diba?

Last year, nung 21 siya, kasama namin siya na sinalubong yung birthday niya kasi nasa overnight swimming kami noon. Nakakamiss nga eh. Isang taon na ang lumipas nung sinasakyan niya ako sa likod sa wave pool at sabe ilangoy ko daw siya. Balyena ba ako? XD Isang taon na din nung sumayaw siya sa table kasi trip niya lang.

Di man kami ang nakasama mo ng matagal ngayong birthday mo miss fat, at least kahit papaano eh nabati ka naman namin at naalala kahit rush ang card ng aming section for you. You will always remain as our Inang RIVAS, our sister, our adviser.

2ND

ISA SA PINAKAIMPORTANTENG TAO SA BUHAY KO.

Ang MOMMY KO.

Imagine kung hindi siya isinilang noon, wala sana kayong mababasang walang kwentang blog ngayon. Utang ko ang lahat sa kanya.

Sobrang mahal na mahal ko si mommy. Mas lalo ko pa siyang minahal dahil nakikita ko lahat ng sakripisyo na ginagawa niya para sa aming pamilya. Hindi tulad ng isang tipikal na ina, ang mommy ko ang nagtratrabaho ngayon. Buti nga at nakabalik na si papa sa work.

Ang mommy ko ang best mommy in the world. Maliit man siya sa ating paningin, malaki naman ang lugar niya sa puso ko. Kanina nga, napilitan sioyang gumising ng maaga para magluto. Usually si papa ang naghahanda ng lahat sa umaga pero since nagwowork si papa, siya na muna. Birthday na birthday niya pero kame pa rin ang inuna niya. Balak ko nga na pagtampuhin siya. Kunwari di ko naalala na birthday niya pero di ko kinaya. Niyakap ko siya habang kumakanta ako ng happy birthday mommy sabay kiss.

Mas mahal ko siya ngayon kasi natouch ako sa sulat niya sa akin nugn retreat. Share ko to:

"Anak, alam mo noong bata pa ako, sinasabitan ako ng lola Inang mo ng medal sa stage. Sabe ko sa sarili ko sana pagtanda ko ganun din ako sa mga anak ko. Hindi niyo ako binigo ng ate mo"

Sa pinakamagandang nanay sa balat ng lupa, HAPPY BIRTHDAY MOMMY! LOVE YOU TODO TODO! Di mo man mabasa to, ayos lang. May surprise kame sayo. Cake. XD uwi ka na ha XD

Random

2011-01-10T18:23:00.002+08:00

Tulad nga ng nabasa ninyo sa title, random post lang naman to sa kung ano lang. Sabe ko pa namanb sa sarili ko, ngayong 2011 eh dapat maysense na akong magblog kasi malaki na ako. Pero nahihirapan pa rin akong magcompose ng isang magandang entry. Isama pa doon ang oras na hinahati-hati ko sa pag-eedit ng video, paggawa na thesis, pag-research para sa project namin sa thesis at at pagcross stitch. Puro hirap ngayon. Final grading na kasi. Sinasala na kami bago kami i-release ng school namin for graduation. Halos 2 buwan na lang kasi at tatanggap na kami ng diploma muli.

Bago pala yun, may retreat kami sa La Salette, Silang Cavite. Excited ako magretreat kahit hindi ko naman first time na mapupunta sa Silang kasi doon naman talaga kame nagreretreat sa mismong retreat house ng school namin. Exciting kasi yun. Aside from reflecting about myself eh makakabonding ko din ang mga classmates ko. Isama pa diyan ang ghost experiences. Ang dami doon kasi ang tahimik ng lugar. Nakakatakot pero nakakaexcite pa rin.

Sana machange ako ng retreat na yun. Hopefully, maging mas mature ako mag-isip pag-uwi ko dito sa amin sa Bulacan.

Nga po pala, sprry kasi hindi ako nakakadalaw sa inyong mga blog. Babawi ako after ng lahat ng ito. Lagi ko naman sinasabi sa inyo na babalik ako. hehe. Singit-singit lang to sa oras ko. OP cya, edit movie mode muna ako. :]

Pinakahihintay

2011-01-05T17:24:00.005+08:00

January 3, 2011 ang nabasa ko noon sa website nila na irerelease daw ang result ng UPCAT. So January 2 palang eh tense na kaming lahat at nagaabang na ng pagpasok ng 3 para makita ang results ng UPCAT (University of the Philippines College Admission Test). Matagal din main tong hinintay. 5 months kaming clueless kung ano na nga ba ang resulta ng entrance exam namin.

Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang eh ipinost ko ang Kwentong UPCAT ko. Ngayon eh lumabas na ang resulta.

Pero bago ko sabihin ang resulta, nagpapasalamat ako sa mga tumulong sa akin lumakad ng papers ko for UP, at the same time sa review center at sa ibang mga sources. Di niyo naman toh mababasa pero salamat pa rin.

So ayun na nga. Kinabukasan eh nabalitaan na yun sa school ni Miss Fat. (sa mga di siya kilala, siya yung teacher ko sa English na nagbabasa minsan dito at minsan ko ng nagawan ng entry) at tiningnan nila sa internet sa school at ang sabi ay naiba daw yung January 3. Naging 1st week of January daw. Takte naman. Pinaeexcite kami lalo. Pinasasabog ng UP ang kabado naming mga puso.

Kinagabihan ng January 3, piniem ako ng kaklase, 10pm daw ang release ng results. Nagtweet daw yung taga-UP na admin. So at yun nag-abang na kami ng resulta sa website. Takte 10:30 na eh di pa rin lumalabas yung resulta. Sabe daw sa tweet eh baka daw before 12 pa daw or worst scenario eh January 4 pa raw. Di ko na hinintay. Natulog na ako. Nagpray na lang ako.

kinabukasan, paggising ko ng alas sais para maghanda sa pagpasok sa school eh binuksan ko ang PC at titignan ang result. Pag-open ko ng site, walang result akong nakita. First week pa rin ng January yung naandoon. Clinick ko yung mga mirror sites. ABA MERON NA! Kinabog ang dibdib ko sa kaba at excitement.

Hanap hanap ng name range.

ST.....

Su...

At eto ang sumunod kong nakita :

(malabo yung pic. Dito na lang po yung link -> UPCAT 2011 RESULTS)

Ang una kong nasabi ay ang isang "UI PUMASA AKO" with the tone of bagong gising na walang feelings. Sobrang natuwa ako niyan pero ang hirap magexclaim pala pag bagong gising. Tinawag ko agad ang mommy at papa ko at natuwa naman sila sa result ng exam ko.

OMG Los Baños is so far. Ibig sabihin malalayo ako sa pamilya ko ng 5 years? independent na ba ako next year? saan ako titira? Pero ok lang. kaya ko yan lahat for UP. YES I'M PROUD TO BE UPINIAN. Sa UP na talaga ako mag-aaral for sure.

I survived UPCAT 2011. Tulad nga ng wish ko noong una akong makapunta sa UP, babalik ako at eto na ang passport ko. BABALIK NA AKO, UP!

Ang saya ko!

Thank You Lord for making me Pass this University! :]

Unang Hirit sa Bagong Dekada

2011-01-02T21:26:00.003+08:00

Sa pagtatapos ng 2010 at pagsisimula ng 2011, may nabasa akong nagsasabing "bagong dekada na!". Totoo nga. Bagong dekada na. Panibagong 10 taon para makita kung uunlad pa ba tayo o babagsak o kaya naman ay ganito pa rin.

Actually, wala naman yan sa dekada. Nasa tao pa rin yan. Hayaan na nga natin yang usapin na yan. Nalayo na ako sa gusto kong sabihin. hirap talaga gumawa ng intro HAHA

Naging masaya naman ang pagsalubong namin sa bagong dekada. Sampu pa rin ang mga daliri ko sa kamay, gayun din sa paa. Walang sugat na maaaring likha ng paputok. Swabeng swabe at cute pa rin. (Wag na angal XD)

Ngayong New year, ni isang paputok o kahit anong pailaw ay hindi kami bumili. Malalaki na kami. Di na namin gusto ang bumili ng lusis na nakaugalian. sa pagkain na lang namin inilaan ang perang susunugin sana upang magbigay ng panandaliang ligaya.

Pagsalubong sa New Year

Ewan ko kung sadyang atrasado yung relo ko noong New Year dahil wala pang alas dose eh kabi-kabila na ang paputok. Mga 10 minuto pa sa orasan ko ay naggagandahan na ang pailaw sa himpapawid. Tapos nung alas dose na, aba wala na masyado. Kaya ayun nadismaya ako dahil wala pang 15 minuto ay tapos na ang putukan dito sa amin. Tag-tipid na ang mga tao.

Hindi malilimutan ngayong New Year?

Ang hindi ko malilimutan na nangyari sa aming pamilya ngayong new year ay noong nagGROUP hug kame. Ako, si Papa, si Mommy at si Ate. Kumpleto kami at masayang magkakayakap sa ilalim ng magagandang pailaw. Oh, diba touching. Hehe. good way to start the new decade. Sana kagaya ng handa naming malagkit eh mag stick together kamibng pamilya ng super close. Yun na lang ang ipagmamalaki namin kasi. Bukod sa dunong eh ang kumpleto at masayang pamilya ang panlaban namin sa mga kapitbahay naming bigtime sa datong.

Sana ay maging masagana ang 2011 para sa ating lahat.

PS Upcat results ko bukas.

Kinakabahan ako.

Sana pumasa ako. Please Lord, Best New year Gift Ever yun!

Last Words for 2010

2010-12-31T10:33:00.005+08:00

Akalain mo, magsusulat nanaman ako ng last words para sa taong ito. Parang Kailan lang eh sinulat ko yung Last Words for 2009 ko tapos ngayong napalitan ng 2010 yung 2009. Ang bilis ng panahon talaga. Parang bawat araw na dumadaan ay isang kurap lang. Siguro dahil busy ako kaya parang ang bilis ng oras ko.

Kung susumahin, naging maayos naman ang taong

2010 sa akin. Ang taon na nagbukas sa akin ng maraming opportunidad lalung lalo na sa larangan ng pagsasalita. Ilang beses kasi akong nagemcee, nagtalumpati, ininterview, pinadala sa ibang school para makipagtalastasan. Inborn kasi akong madaldal. sabe ng nanay ko bata pa lang ako eh madaldal na ako. Aminado naman ako. Itong taon na to ang taon na nadevelop ko ang sarili ko sa larangang iyon.

Congratulate me. Hindi ako naging masyadong emosyunal ngayong taon. Siguro nung mga unang part lang. Aftershock lang yung ng 2009 nightmares ko. HEHE

Ngayong taon din na to, mas bumigat ang responsibilidad na inatang sa balikat ko. Officer ako sa isang school club. Sa community naman eh hawak ko pa ang south Bulacan Kids for Christ bilang Sector Kuya. Pero habang bumibigat yung mga trabahong nakaatang sa balikat ko, doon ko nakikilala yung mga kaibigang handang tulungan akong magbuhat. kaya kasabay ng mga responsibilidad na lumalawak ay ang pagkakaibigang lumalalim.

Kahit na mahina pa rin o masasabi kong wala pa rin akong stable na love life (dahil bata pa naman ako), masaya pa rin ang taon. Masaya makipagbonding sa mga kaibigan. Susulitin ko muna to bago magfocus sa iisang tao lang. (hindi bitter toh XD)

Last words for 2010?

Dear 2010,

Thanks sa napakalaking impact na ginawa mo sa buhay ko. Sa pamilya man, sa eskwelahan, social life, spiritual life at kung anu man sa life ko. Masasabi kong sa mga panahon na kasama kita eh medyo naging matured naman ako. Nakasaksi ka sa maraming paghihirap ko at kasama kitang magdiwang ng matapos ang mga iyon.

Ngayon, ilang oras na lang ay aalis ka na, darating na ang kapatid mong si 2011. Pakisabi naman sa kanya na maging mabait siya para a akin at sa pamilya ko. Tulad mo, sana maging maayos kaming magsama. Sana sa darating na 2011 eh lalo pa akong magmature. Pati sana looks ko ay magmature din. Yung poging pogi ba. HAHA

O cya, baka mahuli ka na sa party mo mamaya. Salamat ulit sa lahat

--RENZ

Sa lahat, Happy New Year! Salamat at naging parte kayo ng SULATKAMAYKO ngayon sa kanyang 17th month at ikalawang New Year Celebration.

PARTEH PARTEH!

Year End Awards

2010-12-30T08:18:00.003+08:00

Isang taon nanaman ang magtatapos. Sa loob ng labindalawang buwan ng patuloy kong pagbloblog eh mas madami akong nakasalamuhang bloggero at bloggera kahit sa internet lang. aaminin ko, mas lumawak ang mundo ko dahil sa blog. Mas madaming kwento ang aking nababasa. Mas madaming experiensiya ang aking nasaksihan.

Sa taong ito, masasabi kong mas sumaya ang buhay blogging ko. Mas lumago ang communidad na ginagalawan ko sa blogging world. Kaya naman, bilang pagpupugay sa mga natatanging blogs na pumukaw ng aking damdamin at nag-inspire lalo magblog sa mga susunod pang mga taon, narito ang isang simpleng award.

Wala naman pong value ang awards na to at hindi kasing prestiyoso gaya ng sa iba. Ito ay simpleng recognition para sa inyo.

Una sa listahan ko,

THE CARTOONIST AWARD

para sa blogger na talaga namang napapaWOW ako every time na may bago siyang post dahil hindi nawawala ang mga litrato na karamihan ay GAWA NIYA mismo. Sobrang talented nitong blogger na ito kaya para sa kanya talaga itong award na ito.

Para kay sir MOTS ng TEACHERS PWET

Ikalawa sa listahan,

THE INSPIRING BLOG

Very positive ang outlook sa buhay, ganyan ko nakilala si sir George ng PALIPASAN. Hindi niya ako nabigong maimpress sa mga gawa niytang nakakaenlight namang talaga. Karapat dapat na ikaw ay tumanggap ng award na ito.

Ikatlo sa listahan,

THE LITERARY IDOL AWARD

Siya na ang talented gumawa ng kwento, tula at haiku. Hindi niya ang nadisappoint sa mga kwento niya. Lagi pa akong nabibitin. Sobrang idol ko to sa simula pa lang na nagblog ako. Kaya sir PANJO ng TUYONG TINTA NG BOLPEN, para sayo ang award na ito.

Ika-apat sa listahan,

THE PICTURESQUE BLOG

Para naman ito kay sir ANTON ng PUSANG KALYE na talaga namang nakakabilib ang mga shots. Kaya nga nominee ko siya for TABA 2010 eh. Kakaiba talaga. Hindi ko mapigilan mainggit at magsabing "bukas magkakaroon din ako ng DSLR" haha. Sir, para sa inyo ito.

Huli sa taong ito,

THE PROMISING AWARD

Ito ay para sa blogger na nakikita kong maganda ang future dito sa blogging world. Isa siyang OFW na kasing tanda ko lang. Hanep nuh, pero ang husay niya magsulat. Kilala niyo na ba siya? Edi si JANINE ng BATANGGALA. Etong ka-batch ko na to eh nagiimprove na sa kanyang mga akda. Mapapiksyon man o realidad. Idagdag pa ang nakakatuwang pakikipagusap niya sa kanyang sarili. Oh diba promising talaga. Batanggala, para saiyo itong award na ito.

Sa mga hindi nabigyan ng award, hindi naman po ibig sabihin eh hindi ko gusto ang blog ninyo. Gusto ko din po pero ang mga blogs na napili sa itaas ay ang mga blogs na pumukaw sa aking damdamin.

Sa lahat naman ng makakabasa neto, Salamat dahil naging parte ka ng sulatkamayko ngayong 2010.

Sa mga awardees, salamat sa inyong blogs. Keep blogging.

Sa susunod na year end meron ulit.

Pamilya Asuncion

2010-12-29T17:09:00.005+08:00

Sa paglipas ng panahon, di ko namamalayan na unti-unti na ngang lumalaki ang pamilya namin. Dati tuwing Pasko kami pa yung mga bata na sobrang excited sa mga palaro at regalo. Ngayon may pumalit na sa henerasyon namin--ang mga pamangkin.

Taon-taon, hindi kami pumapalya umuwi sa aming probinsiya sa Nueva Ecija. Isang payak na probinsiya kung saan sumibol ang aming pamilya. Palibhasa ay pinalaking maayos at ika nga eh close, nakaugalian na ng mga magulang namin na magreunion tuwing mahahalagang okasyon gaya ng Pasko, New Year, Undas, Semana Santa at tuwing birthday ni Inang--ang reyna ng aming pamilya.

Tuwing sasapit ang reunion na to, makikita mo ang bawat isa na successful na. Aba, siyempre hindi pahuhuli ang aming pamilya kung sa dami ng professional lang ang labanan. Yung dati kong mga kalarong pinsan na matatanda ngayon ay mga engineer, mga teacher, nurse, architect, chef, dancer, singer, housewife at ofw na. Ako naman eh malapit na mailinya sa mga propesyunal na yan-mga ilang taon na lang ang bibilangin.

Maipagmamalaki ko na wala sa pamilya namin ang adik. Kahit na may sisiga-siga eh wala namang gumagamit ng droga. Kahit na maarte sa katawan eh wala naman ang maagang nabubundat. Kahit na hindi naman gaano kaangat sa estado ng pamumuhay eh lahat nakakatapos. Ang ganda ng pagpapalaking ginawa ng aking inang at tatang. Utang namin sa kanila ang close relationship ng pamilya namin ngayon.

Eto ang ilan sa mga kuha noong nakaraang Christmas Party

Our Christmas Tree with gifts from our architect cousin

My Nephew Lee, a 4-year old boy dancing Micheal Jackson

During the Hep Hep Hooray Game

Asuncion Family Pose 1

Asuncion Family Pose 2

Di man kami kumpleto ngayon, darating ang panahon na makukumpleto din yan. :]

TABA 2010

2010-12-28T12:02:00.005+08:00

First and foremost, I would like to greet everyone BELATED MERRY CHRISTMAS.

As usual kasi wala namang internet sa province maliban sa FB mobile. So walang blog for 4 days. Tigang :]

Anyways, I saw this blog awards at gusto ko lang mag nominate. Sobrang bilib kasi ako sa mga taong to kaya i-nonominate ko sila.

About TABA

i-click lang ito

Photoblogger of the Year

Alam ko naman na alam niyo na astig ang mga photos niya at walang duda kung bakit idol ko siya sa larangan ng photoblogging. :]

I respectfully nominate Sir Antonio Magno Carranza Jr AKA pusang kalye.

Ma-amaze ka sa mga pictures niya dito

Husay Managalog na Blogger of the Year

I respectfully nominate Sir Alexis Gutierrez AKA GOYO

Husay talaga magtagalog. Pinoy na Pinoy!

Eto ang kaniyang blog

pindotin ako

Eto na muna sa ngayon :]

hehe

Gusto mo ba magnominate din ng iyong bet?

O gusto mo ba ako i-nominate (haha.biro lang)

Basahin lang kung paano

dito

Happy Birthday JESUS!

2010-12-23T13:02:00.004+08:00

Pasko2010

Sa pagsimoy ng malamig na hangin ng Disyembre
Aking unti-unting nadidiskubre
Pasko nga'y tila nag-aabang na
Waring sumusungaw na sa aming bintana.

Ang bilis, tila ito'y isang kidlat
dumarating na siya, kasimbilis ng kindat
Hatid niyang saya ay mararanasan nanaman
Anu kaya ang nasa kahong iyon? Nais ko nang malaman.

Sayawan, kantahan, kainan at kwentuhan
Samahan pa ng malalakas na halakhakan
Pagkatapos ay bigayan na ng regalo
Ang pinakamasaya sa lahat, wala ng makatatalo.

Iyan ang Paskong Pilipino
Ang pinakamasayang Celebrasyon, Aminin mo!
Kaya naman itong Blogerong ito
Ay bumabati sa inyo ng Maligayang Pasko!

Maligayang Kaarawan sa'yo O Jesus
Ang tagapagligtas ng mundo na ipinako sa Krus
Nang dahil sayo ay mayroong Pasko
Maraming Salamat sa Pakong iyong Regalo!

Goodbye toys

2010-12-20T14:56:00.003+08:00

Nag gegeneral cleaning kame ngayon at siyempre nalabas lahat ng mga gamit ko--simula siguro noong 5 years old pa ako. Nakita ko ulit yung mga laruan ko-- mga kotse at kung anu-ano pang mga laruan.

Nakakatuwang isipin na mahigit 10 years pa nung una kong nilaro yung mga laruan na yun at ngayon eh laruan pa rin sila. Nasa mabuti pa silang kondisyon. Pwedeng pwede pang laruin maghapon. Pero ako na mag-lalaro eh wala ng oras para sa kanila. Kaya nga sa pagdaan ng panahon eh nakalimutan ko na may mga laruan pala ako dati. Naiburo ko lang sila sa isang lalagyan. Hanggang makita ko ulit sila ngayon.

Nakakatuwang mag-reminisce ng mga times na nilalaro ko yung mga laruan na yun. Maghapon, dito sa bahay namin kasama ko ang mga kaibigan ko noon na ngayon eh chicks na ang laruan. Nakakatuwang isipin yung mga pagkakataon na nag-aagawan pa kami kung kanino ang laruan na yon etc.

16 taon na ako. Di naman na siguro tama na maglaro pa ako ng mga ganyan mag-hapon. Kaya kahit na nalungkot ako noong nalaman kong ipapamigay na yung mga laruan ko eh wala naman akong magagawa. Mas mabuti na yun kaysa itago lang sila sa ilalim ng kung anong taguan.

Isang plastic na pula. Doon ko sila itinabi saka ibinigay sa aking maliit ng pamangkin. Medyo mixed emotions talaga ako. Alam mo yung maluha-luha ka dahil kasama ng mga laruan mo na yun ang lahat ng ala-ala ng kabataan mo.

Pinakita ko sa kaniya yung mga laruan. "muel, ganito yan laruin. Tingnan mo itong train, ganito yan buuin. Magiging robbot yan. Eto yung favorite kong kotse. Ingatan mo yan ha."

Ngiting abot tenga ang naging sukli ng aking pamangkin sa mga regalong yun.

"Oh, anung sasabihin mo? babawiin ko yan."

"Thank You!" Sabay yakap at kiss sa akin.

Ok na siguro yan. Mas maganda dahil may maglalaro na ulit sa mga laruan na yun. Alam ko mas madaming saya ang masasaksihan ng mga laruan na yun.

Di na ako bata.
Paalam na sa mga laruan. Wala man ang mga laruan na naging kasama ko sa pag-laki, mananatili naman ang mga ala-ala.
Naiiyak ako. weird

Religion isn't BORING

2010-12-11T14:15:00.006+08:00

Who says serving GOD is Boring?
Kelan pa naging boring yung nakita ninyo sa taas na mga pics?
Kaya nga I'm always dreaming to join the next conference.
Diba, serving GOD is FUN :]

photos from CFC-YOUTH FOR CHRIST

SMP

2010-12-11T13:42:00.002+08:00

I know right, usong uso ngayon ang abbreviation na SMP dahil sa commercial ng to the left to the left bottomless ang saya. Kung iisipin ang OA diba, Paskong pasko tapos ikaw magmumukmok. Yung tipong 24 ng gabe tapos noche buena na eh umiiyak ka sa kwarto tapos nakasandal ka sa pader habang dahan-dahan na nagi-islide pababa. Sarap mo tuktukan pag ganon. Anyways, di ko naman sinasabi na mali. Ang sa akin lang eh why not enjoy. Paskong pasko ganun ka.

Anyways, yeah right, SMP ako. Samahan ng Malalamig na Pasko. Kelan ba uminit ang Pasko eh December yun? Haha. Joke lang. Kahit SMP man ako eh ayos lang dahil SMP din ang sagot sa ka-SMP-han ko.

SMP= SARAP MAHALIN NG PANGINOON.

Amen!

Naghahanap ka pa ng iba eh anjan naman si God. San ka pa? Kahit SMP ka, tandaan mo, SMP- sarap mahalin ng Panginoon.

Smile day in RENZ way

2010-12-08T18:15:00.004+08:00

Bisitahin ang page. Click mo ang SMILE

December 8, 2009, last year yun, nagsimula ang adbokasiyang ito. Ito ay isang advocacy ng co-blogger na si Mr. Charlie Montemayor o kilala sa tawag na LordCM.

Ngayon, December 8, 2010 na. Isang taon na ang nakalipas noong una akong maki-smile sa kanila kahit sa harap lamang ng monitor ng PC namin. Nakakatuwa. Nakakawala ng stress, ng lungkot. Naaalala ko pa nga nung mga panahon na yan eh super lungkot ko kasi nga basta. Secret na yun. basta SMP ako noong mga panahong yan. Ngayon, single man ako masaya pa rin naman.

Nabalitaan ko na mayroong SMILE PROJECT sila LordCM at sobrang nanghinayang ako dahil hindi pa ako pwedeng makatulong sa kanila dahil sa mga kadahilanang: nag-aaral pa lang ako at high school pa lang ako, malayo ang Bulacan sa Baguio, wala akong pamasahe, di ako papayagan kasi hindi nila alam na nagbloblog ako and joining this advocacy this time ay hindi pa napapanahon. Siguro soon.

Pero kahit na nandito lang ako sa amin sa Bulacan, hindi naman ako nabigong magpasmile ng mga tao ngayong araw, lalong higit yung mga bata na tinuturuan ko. Sa mga hindi po pala nakakaalam, teacher po ako tuwing Wednesday. Katekista po ako. Walang sweldo, walang subsidiya, estudyanteng guro lang.

Kanina sa klase namen, hindi na ako nag lesson. Nagkaroon na lang kami ng Mini-Party. Puro saya, sayaw, kanta, games at prizes. Sobrang natuwa ako sa mga maliliit na ngiti ng mga grade 1 na hawak ko. Sa simpleng mga kendi lang ay ang laki-laki na ng ngiti nila. Lahat ng bagay na binibigay ko sa kanila naaapreciate nila.

Sobrang natuwa lang ako sa sinabi ng isang bata, "Sana po maging teacher din po si kuya Louie kasi po para marami pa siyang maturuan at mapasayang mga bata". Yan ang mga salitang bumuo sa araw ko. Sa isang grade 1 na bata nagmula ang mga bagay na iyan.

Kung tutuusin mga kendi at stars lang ang naibigay ko sa mga batang yun. Wala akong ganong kadaming perang pambili ng mga bagay tulad ng mga damit at kung anu pang bagay na gusto nila. Gaya sana ng mga bata, matuto tayong i-appreciate lahat ng bagay na natatanggap natin. Matutong iappreciate ang lahat kahit sa isang SMILE lang.

Ngayong araw, mag smile tayo. Ngayong linggo, magsmile pa rin tayo. Ngayong buwan, sige smile lang. Buong taon, tara, smile tayo dahil wala ng mas gaganda sa mundong puno ng ngiti.

Happy Smile Day!

Dear Santa

2010-12-05T08:27:00.003+08:00

Dear Santa,

Hey with a capital H. Kamusta jan sa North Pole? Kamusta yung mga friends ko na usa jan? Kumakaen ba sila ng maayos? Siguro ready na kayo mamigay ng regalo ngayong pasko.

Obviously Santa, 20 days na lang at Pasko na so nagsusulat ako ng isang sulat sa inyo (malamang) para alam niyo na, huminge ng onting regalo para sa Pasko. Alam mo kasi santa, ang baet ko ngayong taon. HAHA.

Sana, eto lang po sana yung mga wishes ko.

1.
Acer Laptop yung maganda yung specs. Gusto ko po i7 para mabilis at astig diba. Santa, magagamit ko naman po ito sa pag-aaral ko. You know, hirap kasi ng iisa lang ang PC sa bahay tapos pareho kayong magkapatid na magaagawan sa paggamit. Ayoko ko po manakit ng kapatid eh. So kung magkakaroon ako ng ganito, bawas problema na yung ate ko. XD

2.
DSLR (Digital single-lens reflex camera). Alam mo santa, isa akong frustrated photographer. Sobrang kating kati ako mamicture kaya kung kani-kaninong cam yung ginagamit ko. Pati nga po VGA cam pinapatos ko na. Makapagpic lang ako. So para naman hindi na ako mafrustrate sa tuwing nakakakita ako ng mga ganito eh magkaroon na din ako. HOHO

3.
Supra na sapattos. Santa, bakit ganoon, yung mga hiphop dancers kelangan nakasupra pag sumasayaw. Hindi naman po ako hiphop dancer pero gusto ko ng supra. Para kasing masarap sa paa. Parang di ka mababasa pag bumaha. HAHA.

4.Kung hindi naman po maibibigay yung supra, kahit havaianas na lang po. Yung black po ha. Gusto ko po kasi santa kahit minsan makasuot lang ng mga ganyang tsinelas. Kahit na once a month ko lang gamitin. HAHA.

Yun lang naman santa ang mga material wishes ko. Alam ko naman na hindi mo pa kaya ibigay yan ngayon. Siguro sa mga susunod na Pasko eh kaya mo na. Kung maibibigay mo man po yung iba jan, Thanks. Kung hindi naman, I hate you. Joke lang po santa. Siyempre thanks pa rin.

Pero ang wish ko talaga Santa eh makasama ako sa 18th International Leaders Conference sa Cagayan de Oro 4 months from now. Birthday gift niyo na din sa akin yun kasi birthday ko yun. Pwede rin naman po na graduation gift na din. basta gusto ko lang makasama doon kahit walang laptop, dslr, supra at havaianas.

Love,
Renz

PS. saka po pala santa ayoko maging member ng SMP. HAHA
Pwede naman po maging masaya ang Pasko kahit single diba? XD

Last Field Trip for HS

2010-12-02T18:07:00.005+08:00

It's been a while since I last updated my blog. Sorry for that. OMG ayoko na po umenglish. HEHE. yeah mga 1 week na din nagkanet pero 1 week din wala maiblog.

Anyways, since past na yun at ang mahalaga ay may kwento ako so ikwekwento ko na nga. Eto na nga.

Last November 29, 2010, nagkaroon kami ng field trip sa school namin. It's no ordinary stories to be heard sa mga panahon ngayon dahil ngayon ay field trip season. Actually, normal trip lang naman talaga ito para sa amin mga tumatandang estudyante dahil madaming trips na rin ang nasamahan namin. Ang nagpaimportante lang dito eh dahil HULI na ito sa buhay namin bilang mga high school. Nakakalungkot nga kasi hindi pa lahat sa amin eh sumama. Ayus lang, we have retreat pa naman eh pero it's another story.

Ok. Pumunta ang school namin sa Subic, Zambales, ang pinakahot ngayon para pagdausan ng mga field trips. We went particularly sa Ocean Adventure, Zoobic Safari and Duty Free. (Alam niyo ba noong araw ng field trip namin eh doon mismo tumaya sa duty free yung nanalo ng lotto? TSK. Sana ako na lang hehe)

Back to story. Ang usapan sa school eh 5 o'clock daw ang alis and guess what, 5 am dumating ang mga bus. Pero ayos lang. We make the most of out time KODAKING ourselves sa madalim na gym ng school. Here are some samples:

And then after that, nagstart na ang medyo mahabang byahe from Bulacan to Subic. Hindi naman naging boring ang aming byahe kasi napakakwela ng aming tour guide. Ang dami niyang trivias. Bawat madaanan eh may trivia. Tinanong ko nga siya kung hindi ba siya napapagod, hindi naman daw. Sa tingin ko kaya ko din mag daldal ng ganoong kadami/katagal since madaldal naman akong tao. (in a good way)

Sa Ocean Adventure, meron kaming 4 shows na napanood. Yung una yung sa Sea Lion Marine Patrol. Actually, pagpasok nung Sea Lion, naawa ako sa kanya. Parang pagod na pagod na kasi siya pero he never failed to impress me. Napakahusay na nilalang. Sea Lion na dumidila, nangkikiss, kumakaway at nageexhibition for the sake of a fish. TSK

Next naman eh yung Dolphin and Whales show. Yun naaliw lang din ako dahil isipin mo, mga dolphins naglalakad sa tubig. Ang cute nila. Parang si Dollie sila sa Agua Bendita. Tapos may show din na nagtratrapaulin sila something like that at yung last eh yung sa Jungle Survival.

After that, kumaen na kame ng lunch na provide ng Ocean Adventure then byahe na papunta sa Zoobic Safari.

Sa Safari, puro hayop lang naman din ang makikita mo. yung pinakaexciting na part na CLOSER ENCOUNTER kung saan nakasakay kayo sa jeep tapos hahabulin kayo ng Tiger eh naging boring sa amin. Di na kasi kami inallow na bumili ng pagkain pampahabol sa Tiger kasi over fed na daw yung mga Tigers kaya medyo boring. nakakapagod lang maglakad lakad sa zoo.

And the happiest moment is the bus ride. Super enjoy kami to the point na lahat kumakanta. Flash dito, flash doon. Parang wala ng susunod. Ay, wala na nga pala talagang kasunod yun. Maybe sa college pero that will be another story.
I really enjoyed the trip lalo na sa bus. At lalong naging enjoy pag naiisip ko na last na to. Next year siguro ibang field trip na ang ikukuwento ko.

random.01

2010-11-25T18:56:00.001+08:00

.I love you.

..Weh ang lakas ng trip mo ah.

.ayaw mo ba?

..ahmmm

.gusto rin. aminin.

..wenks hindi kaya.

..di nga?

.oh, nadala ka naman agad. Ikaw talaga.

..wala lang

..kamusta na kayo ni....?

.ayos lang. Bakit siya nanaman pinaguusapan natin?

..wala lang.

.ikaw puro siya na lang nasa-isip mo

..(mali ka doon. ikaw lang ang laman ng isip ko) siyempre siya lang naman ang magandang pag-usapan para sayo.

.di rin.

.geh alis na ako.

..(wag muna. O cge. I love you too na. Wag mo ko iwan. Dito ka muna please) geh ingat ka.

-----

sorry wala akong ibang outlet eh :]

joke.

wala kasing internet sa bahay kaya di ako makapagpost ng maayos.

Babawi ako next time :]

Kwentong Mapua

2010-11-19T18:37:00.005+08:00

Ang post na ito ay 3rd installment ng college university entrance test kwento ko. After ng madugong UPCAT at ng SWABENG USTET eh napagdesisyunan ko na kumuha din ng exam sa Mapua Institute of Technology.

Bakit?

Dahil sabi ng mga nakakaalam, mahusay daw ang Engineering ng Mapua at dahil nga dream ko maging successful engineer someday ay siyempre check ang Mapua sa dream universities ko.

Actually, medyo hindi naman malayong malayo ang Mapua dito sa bahay namin. In fact, isang bus at isang jeep lang samahan ng kwentuhan at tawanan eh nasa Mapua ka na.

Nung nag-apply kami sa mapua, nakakuha kami ng libreng bag at pin. Yun yung gagamitin daw namin sa exam if ever we want. So ayun together with other 3 engineering aspirants and 1 architect to be, sinuuong namin ang Manila.

Siyempre sa una, kasama namin nag-apply yung dad ko at dad ng isa kong classmate pero nung exam na eh kami kami na lang ang pumunta. Big boys na kami. Alam ko naman na kung paano basta once na makapunta ako kaya di na problema.

Let me describe Mapua. Compared sa UP at UST, medyo maliit lang ang Mapua. Composed ito ng SOUTH, NORTH and WEST building if I'm not mistaken. Medyo kitang-kita mo agad ang mga estudyante na naglalabuyan sa campus. Di gaya sa UP na sobrang lawak kung saan parang nasa park ka lang at di mo aakalain na mga estudyante ang makakasalubong mo.
Maganda din naman ang facilities ng Mapua. Saktong-sakto sa mga courses offered nila. Puros mga gamit ng engineer ang makikita mo. Kaya nga love ko ang Mapua dahil doon.

Sa loob ng testing area, sobrang malamig. Putek nakashort lang ako nung nag-exam. Gininaw tuloy ako pero natapos ko naman yung exams.

About exams, madali lang siya ng konti. Verbal exams, 90 items for 1 hour, Numerical Exams 45 items ata sa 1 hour tapos Subject tests 45 items composed of Biology, Chemistry, Physics, Logical Reasoning at Critical Thinking na sasagutan mo sa 40 minutes. hanep.

After namin mag-exams eh gumala kami sa Manila. Sapalaran kaming lima kasi 1st time namin gagala sa isang lugar na hindi naman namin gaanong kabisado. Lakad dito, lakad doon, nakapunta kami sa Luneta. oh diba, ang sipag ng paa namin. Eto ang ilang sneak peak.

After a week eto ang naging bunga ng exams ko:

Sobrang saya ko! Pasado na ako. MAy isang university na na pwede akong pumasok sa college :]
Final college entrance test, PUP College Entrance Test ;]

Thesis

2010-11-17T18:24:00.002+08:00

Eto na nga, dumating na ang isa sa mga bagay na medyo pressuring sa part naming mga seniors. Dumating na sa kaisipan ng teacher namin na oras na upang gumawa ng thesis tungkol sa ilang mga socio-economic problems sa Pinas. Since economics ang subject namen eh siyempre kelangan tungkol yan sa ekonomiya at siyempre kelangan hindi basta-basta na lang baliwalain kasi one of my favorite subjects is history. Ang kaso ang hirap niya talaga to the infinite power.

Brainstorming mode pa lang kami. Siyempre may mga previous batches na na nauna samin so parang ang panget kung pareho ng topic diba. So halos lahat ng magandang topic eh nakuha na. 6 groups pa ata kami sa seniors so isa pang problem ang pag-uunahan namin sa mga topics na yun.

Isa pang daing, ang mahal niya. Magpapabook bind, magreresearch, heavy printer works, labor, meryenda, transportation. Ang sakit sa bulsa.

Pero on the other way around naeexcite naman ako. May freedom na kasi kaming pumunta sa kung saan lugar para mag-aral sa mga bagay-bagay na yun. Ang sayang experience nung magiinterview kayo at sama-sama kayong magpupuyat sa iisang bahay para gawin ang thesis ninyo.

Di bale konting tiis na lang naman at discharge na kami sa high school. Konting sakripisyo na lang hawak na namin diploma namin. Naks naman.

So wala lang, naisipan ko lang isulat toh.
Anyways, ang lesson naman eh "Kung may tiyaga, may diploma"
Have a nice day!

TUGTUG TUGTUG TUGTUG..

2010-11-15T22:24:00.001+08:00

Eto ka nanaman.
TUGTUG TUGTUG TUGTUG

Ramdam nanaman kita
TUGTUG TUGTUG TUGTUG

BAWAL.

Hindi ko alam kung sa papaano ka bang paraan mapapaalis. Lagi na lang.

Ilang taon na ang nakalipas...
Binubulabog mo pa rin ako.

TUGTUG TUGTUG TUGTUG..

Ang sakit. Tumataas balahibo ko. Naluluha ako.

Bakit ngayon pa?

TUGTUG TUGTUG TUGTUG..

Inang

2010-11-14T09:46:00.006+08:00

Wala lang. Gusto ko lang ipakilala sa inyo ang aking napakasunget/baet/kwelang lola.

Ladies and gentlemen...

Siyempre siya yung nasa left este right pala.

Name: Felipa Espino Asuncion

Nickname: FELY (JOKE) Inang, Ipang

Age: 86 and still counting. Goal niya daw makahigit isandaan.

Commonly Found in:

Siyempre yan ay ang precious throne niya. Walang pwedeng umupo jan pag present siya :]

Ari-Arian:

Hobies and interest:

1. Maghimay ng bunga ng bulak tapos gagawan niya kami ng mahahabang unan.

2. Magbaraha--magsosolitaire siya. Minsan nga sabi ko sa kanya huhulaan ko siya at sinagot niya lang ako ng favorite expression niya (see below)

3. Magwalis ng bakuran-- kahit ng 86 na siya eh nawawalisan niya pa ang buong bakuraan. Strong bones yata yan si Inang.

4. Manigarilyo ng kulay brown na sigarilyo na parang tabako tapos yung may baga yung ipapasok sa loob ng bibig. Nung mga bata pa kami at unang nakita namin na ganun magyosi si Inang sabi namin "WOW EXCITING" HAHA. lagi pa namin tinatanong kung napapaso ba siya ang sagot niya, (insert favorite expression here), bakit naman ako mapapaso?

5. Mag-bingo. Spoiled to si Inang laging binibigyan ng pam-bingo. Pag ako na hihinge hindi ako binibigyan. XD.

Favorite expression: Ay putang-ina mo! With matching funny intonation. Hindi nakakainis. nakakatawa siya:]

at siyempre hindi mawawala ang CUTEST APO:

ANGAL? HAHA

Lab yuu Inang. See you sa Pasko!

Actually di naman niya to mababasa kasi hindi siya kasing techie ni lola tetchie ba yun. Basta. Haha.

Minsan nga eh sabi namin "la, bibigyan ka namin ng laptop tapos ng broadband. Chat chat na lang tayo" Sabat naman ng isa kong pinsan, "tapos sasabihin ni Inang EoHwZ mGa afPoUhz.! Wh3n ckEyOu uW33Hz? j3j3j3" Ang sagot niya: Mga putangna niyo pinaglololoko niyo lang ako. Anung malang gawin ko jan. HAHA

At kung matuto ka man inang magfacebook at magblog minsan eh magcomment ka naman dito :]

Childhood Crushes

2010-11-11T19:21:00.007+08:00

Actually, bata pa naman ako, 16 pa lang ako at next year pa ako magbibirthday pero ang tinutukoy ko sa title ng post na ito ay ang mga naging crush ko noong ako ay nasa elementary pa lang.

Grade 1 pa lang ako nung una ako nagkaroon ng tinatawag na crushes na yan. Dati, big deal yung mga crush crush na yan as if pag naging crush mo yung isang tao siya na yung magiging partner mo forever. Mga crazy concepts ng kabataan. Tuwing iisipin mo tong mga ganito matatawa ka na lang kasi sa sobrang bata mo pa lang eh kung anu-ano na ang naiisip mo. XD

Ok, eto yung mga ilan sa naging crushes ko noon.

1. Si Jerlyn:

Si Jerlyn ay ang una ko atang naging crush nung grade 1 pa lang ako. Nung mga times na yun eh transferee kasi siya at alam mu yun yung amputi talaga niya tapos lahat ng classmates ko crush siya nun so ako sabi ko crush ko na din siya. HAHA. Ngayon, classmates pa rin kami at friends naman kami. Siya ang kasalukuyan naming top 2 at siya ang nagrepresent sa school namin sa interschool pageant at nanalo siya ng first runner-up. Oh diba? beauty and brains!

2. Si Karen:

Si Karen yung tipo ng bata na napakatalino as in in born sa katalinuhan. eh dati pa naman, basta matalino ang isang babae eh sinasabi na crush ko yan crush ko yan. So naging crush ko din ito noon. Can't determine kung kelan basta kasama siya sa listahan.

Update sa kanya, nagaaral siya sa Caloocan Science High School. Di na namen makakasabay grumadweyt sa same stage ngayong high school. Siya pala ang Valedictorian namin noong grade 6.

3. Si Vienna:

Yap, kung nabasa mo yung previous post bago ito, siya nga yung nagbigay ng dedication na yun sa akin pero ngayon it doesn't mean anything. Pinasulat ko lang talaga siya.

I had this very funny exxperience kay vienna nung grade 3 palang kame. Noong mga

times na yun eh natututo na ako magkalikot ng cellphone at medyo alam ni vienna ang number ko at tinatawagan ako. ubos load XD. Tapos pinuntahan ko pa siya sa bahay nila na di kalayuan para ipakita ang cellphone namin na 5110. Fail XD.

4. Si Wrindle: (sa right) sa left yung BFF Janelle ko. (saka na kwento tungkol kay bff)

Crush ko toh dati nung mga late elem days na ako na medyo namumulat na ako sa konsepto ng kagandahan. Alam mo naman, puberty stage. Nagandahan lang ako sa kanya at nabaitan kaya naging crush ko siya dati. Ngayon, isa itong tao na to sa nakakaalam lahat ng updates ng buhay po lalo na sa buhay pag-ibig ko.XD

5. Si Marijoe; (sorry for the pic ha, hindi ako makahanap ng magandang solo shot eh kasi kulay blue lahat :] btw maganda pa rin naman siya kahit stolen)

Tulad ni Wrindle, naging crush ko lang siya dahil na-cutan lang ako sa kanya dati. Ngayon, di kami classmates neto. Magkaiba kami ng sections pero close pa rin naman kami at nagkakatxt :]

6. Si Isabella

Ito ang huli kong naging crush noong elem ako, particularly grade 6. Transferee siya noon at siyempre bagong mukha kaya naattract ako sa kanya. Sa lahat ng naging crushes ko siya lang ang kulot. Haha. Ang cute niya kasi dati. Nung high school na kami lumipat na siya ng school kaya ayun wala na akong masyadong balita sa kanya.

*May isa akong di nilagay dito. XD Wag na nating alalahanin yun XD.

Buti pa pag bata ka eh nuh madali lang magcrush crush. Ngayon pag high school ka na konting anu lang eh issue na agad.

HAHA

Wala lang. natripan ko lang ipost to. Nakakatuwa kasi isipin yung mga ganitong bagay. Soon na yung high school. HAHAHA

O siya, tama na kwento tungkol sa mga crushes ko dati XD

Dedication

2010-11-10T17:25:00.004+08:00

Sinulat to ng classmate ko tungkol sa akin dahil sabe ko sulat siya tungkol sakin. Desperado? Hindi naman. During those times kasi eh nasa library kame ng school, nagtratraining kame for interschool competition at nagkataon na essay writting contest ang sasalihan niya so binigyan ko siya ng chance para mapractice ang skills niya. (palusot much XD)

Looking inside our room, slowly setting my eyes to each of my classmates makes me see the faces I would someday want to remember: one of thos

e faces wears eyeglasses and is intact to a tall body of a boy named Louie Renz Asuncion Sucaldito.

He grew from being a bubbly little boy to a clever young man, a young man who is brave enough to face the gruesome realities of life, the young man who is mature enough to settle as the apple of his best friend's eyes and long for nothing more than that. Although I can honestly say that there's a part of him that I can't help but hate, he will always be someone who is remarkable enough to make his way to my precious list of friends for during the times of helplessness, he was always there to cheer me up and though he might be closer to other people, he never failed to give that boosting support everyone of us need.

Through my almost 10 years of being a salettinian, thinking through all those experiences, he never failed to amaze me of all the achievements he keeps on get

ting, it was as if he's a big ball of energy who despite problems thrown to him still finds his way to success. I remember way back when we were sophomores, he broke his arms while playing with his friends. We were seatmates then and I helped him write a few of his notes and seat works; During those days, I saw his eagerness to still learn despite the accident and it was not a surprise to me when he became the smartest in our class during that grading.

Truly, his exemplified perseverance is sure to lead him to success in the near future and I am fortunate to have experienced being with him for quite a while.

It is infact a blessing, that once, a person like him inspired me.

Eto pic ni Vienna, siya nagsulat neto:

Ang cute niya no, parang napopossess lang siya jan pero cute pa rin. XD

Translation ng gawa niya: Ang cute cute cute cute daw ni RENZ :] JOKE

Kung nakaabot kayo sa part na to, maraming salamat sa pagbasa ng boring kong buhay. :]

Actually wala lang talaga akong mablog kaya naisipan kong ilabas na ito sa publiko. First time pa naman na may nagsulat tungkol sa akin at super natouch lang ako.

BTW vienna, kung sakaling maopen mo ang blog mo at mabasa mo ito, super thanks dito :]

DAGS ka talaga :]

Patay

2010-11-08T20:03:00.005+08:00

Patay na patay ang utak ko ngayong mga panahong ito. Kailan ba hindi? Lagi ko na lang binablog ang pagkatigang ng utak ko. Kasabay kasi ng buwan na ito kung saan ginunita ang araw ng mga patay eh mukhang patay din ang isip ko at hidni ako makaisip ng isang blog post.

AHA

Since napasok na dito ang usapang patay, let's get it on.

Nung nakaraang week ay inalala natin ang ating mga mahal sa buhay sa pamamagitan ng pagdalaw sa kanilang mga puntod sa sementeryo at sa kung anung pinaglagakan sa kanila. Yung iba naman eh nagtulos na lang ng kandila para sa mga patay nila.

Ika nga nila eh it's better to be late than never. So makikilat

e UNDAS ako.

Yan yung picture ng kandila na sinindihan ko noong undas. Limang maliliit na kandila--limang patay na inaalala.

Unang kandila, inaalala ko lahat ng patay. Yung literal na patay--mga namatay sa sakit, sa katandaan sa aborsyon, sa pagkamartir... Nawa ay sumalangit na ang kanilang mga kaluluwa.

Ikalawa, hindi lamang mga patay na katawan ang pinagtitirikan ko ng kandila. Ito ay para sa mga taong patay na ang konsensiya. Sa lahat ng taong pumapatay. Tandaan niyo, Diyos lamang ang may kakayahang bumawi ng buhay kaya kung kayo ay kumitil ng buhay, nagpaabort o kung anu man, para sa inyo ang kandilang ito.

Ikatlo, para sa patay na sistema ng pamahalaan. Para sa patay na pamamahala. Para sa nagpapatay-patayan at pagtataingang kawali sa daing ng mga tao. Para sa inyo ang kandilang ito.

Ika-apat, Para sa patay at patuloy na pinapatay na kalikasan, para sa halos mamatay na inang kalikasan. Ang kandilang ito ay simbolo na ako ay kaisa ng kalikasan tungo sa pagbabago. Isang ilaw, na pagsinamahan ng iba pa ay magbibigay linaw sa buong mundo at magpapasiglang muli sa inang kalikasan.

Ang huli, para sa ating mga sarili. Sa patuloy na pagpapatay-patayan natin sa pagiging anu na lang ang kaya natin.. Nawa ay mapagliwanag ng kandilang ito ang ating sarili...ang kandila ng pagbabago...ang kandila ng liwanag ng bukas.

Ang dapat, araw-araw ay gawin nating pag-aala-ala sa lahat ng patay sa ating paligid--literal man o hindi.

Tulad ng batang ito-- siya si kat-kat, tatlong taong gulang, batang probinsiya. Anak ng isang kalaro ko dati na medyo may konting pagkukulang sa pag-iisip. Produkto ng karahasan, produkto ng kahalayan. Sana huwag tayong mag patay-patayan. Tulungan nating mabawasan ang mga tulad ni katkat. Matanda man, o bata, may magagawa tayo.

Buhayin ang mga patay! (sounds creepy!)

hoho

Have an inspiring post-Halloween/UNDAS

Coffee Break

2010-10-30T08:53:00.003+08:00

Oh mga ate, mga kuya, lolo, lola, tito, tita pinsan at buong angkan. Magkape na tayo!

Actually di naman talaga ako mahilig sa kape kasi hindi ako sinanay ng mga magulang ko magkape ever since bata pa ako pero umiinom din naman ako ng kape minsan. Feeling ko kasi ang pait ng kape. Siguro hindi lang ako sanay. Buti kung coffee Ice cream yan oh kaya coffee candy gusto ko pa yan.

Anyways, trip ko lang ikwento ang kape dahil nakakita ako kagabe ng kape at pumasok sa ideya ko na magblog ng kape.

Isipin mo, ang kape ay parang tao din diba?

WEIRDO ko nuh.

Hindi lingid sa kaalaman natin na may iba't ibang klase ng kape at sa iba't ibang klase na ito malalasap ang iba't ibang lasa nila. May matapang, may sweet, may 3 in one na, at kung anu-anong klase pa ng kape.

Tulad ng tao, iba-iba din ang taste, may feeling mayaman, may matapang, may 2 in one at kung anu-ano pa. Isipin mo ha, kada tao, iba't iba ang taste sa kape kaya don't worry kung di ka gusto ng taong yun dahil may iba na gusto ka naman. May iba naman na gusto yung kumpleto na sa isa kasi ayaw na mahirapan tumantya-tantya, meron naman iba na gusto sila ang tatantya para mas makuha nila ang sarap na inaasam nila.

Isa pa, Tulad ng KAPE, ang tao din ay BITTER. Iba't ibang level nga lang ng bitterness. May sobrang bitter, may kunwaring bitter, may bitter-bitteran at kahit anung klaseng bitter ka man, I therefore conclude na lahat ng tao may sari-sariling bitterness. Wuu lusot mga bitter jan oh :)))

Isa pa, ang kape ay masarap din inumin pag may kakwentuhan. Nawawala ang pait nito pagpinagsasaluhan sa isang hapag kasama ang kaibigan. Ika nga eh share your BITTERNESS. HAHA

Sabe nga sa isang commercial ng kape, PARA SAAN KA BUMABANGON? Ibig sabihin, tulad ng pagkakape ang buhay din ay may rason. Nasasaiyo na yun kung ano ba ang rason mo. Kung gusto mo magpakabitter gaya ng kape or what so ever.

At dahil wala lang akong mapost, magkakape na lang ako :]

amp. pano ba malalaman pag totoo na mahal mo na at hindi infatuation lang ung nararamdman mo???

2010-10-27T15:13:00.001+08:00

Kung ako ang tatanungin mo eto lang masasabi ko sayo..
It depends on the person at saka tandaan mo palagi, ang infatuation laging my reason. love is undefinable. Only the person who's in love can define it in his/her own words.
:]
hoho

Tanong ka lang..

Pagbabago

2010-10-26T10:08:00.004+08:00

Pagbabago...

Sabi nga sa nakaraang post ko eh walang permanente kundi pagbabago. At obviously bago din ang lay-out ko dahil gusto ko ng pagbabago. Kasabay din ng pagbabago ng layout na ito ay ang pagbabago ng background music dito sa blog ko. At bago nga pala ako magkwento eh gusto ko po ipaalam na tinanggal ko lahat ng widgets ko dati--ibig sabihin lahat ng nawala sa blogroll ko feel free to message me at my chatbox. I'll link you back. Sorry. Need lang eh. Nagloloko kasi ang itsura kaya nireset all ko.

Anyways, Pagbabago. Pagbabago.

Kanina, naglalaba ang aking tatay ng punda ng unan at nung mag-aalmirol na siya eh sabi niya hindi raw siya makahanap ng gawgaw. sabi ko naman ng walang halong biro "Bakit walang gawgaw? nageleksyon lang nawalan na ng gawgaw sa mga tindahan?" Honestly seryoso ako pagkasabi ko niyan. saka lang nag-sink-in sa utak ko na nakakatawa pala yung sinabi ko matapos mag-sitawa ng buong pamilya ko.

Kaya pala walang gawgaw kasi daw konti na lang daw ang gumagamit nun ngayon. oo nga naman nuh?

Since napasok na ang eleksyon, let me connect na rin ito.

Lahat ng tao gusto ng pagbabago. Sino ba naman ang ayaw diba? At sa kagustuhang ito, ginagawa ng mga tao na magrally at kung anu-anong protesta. Ang tanong may ginawa ka ba para makamit yung pagbabago na yun?

Kahapon? Bumoto ka ba ng bagong barangay at SK leaders ninyo? Ako kasi hindi ako nakapagparegister sa SK. tatakbo pa naman sana akong chairman XD. Anyways, since hindi ako nakaboto, wala akong karapatang magreklamo diba?

Ang hirap naman sa ating mga tao, binigyan na nga tayo ng chance para BAGUHIN eh tinamad pa tayo pumunta at magsakripisyo ng kaunting oras para sa bukas. Kesyo walang pamasahe at tinatamad. Paano naman aandar ang bukas kung ikaw mismo ayaw magsakripisyo ng 10 piso pamasahe? Paano naman sisipagin ang bukas na gumanda kung ngayon pa lang botohan ay tinatamad ka na?

Diba? Isipin niyo, tayong mga tayo ang nagkakanda-labas ang litid sa pagsigaw ng pagbabago pero mismong mga bilbil natin ang lumalaki sa kakaupo na lamang at hindi pag gawa ng aksyon?

SIGE MAGREKLAMO KAYONG HINDI BUMOTO. Ang kapal na ng mukha natin nun kahit na sabihin pang demokratikong bansa ang Pilipinas.

Sa susunod na eleksyon siguro naman lagpas 18 na ako nun so boboto na ako. Atlest pag ganun diba pwede na akong magreklamo bottomless kung sakaling mali ang pamamalakad ng gobyernong ibinoto ko diba?

so much affected lang naman ako kasi sayang ang boto eh. :]

PAGBABAGO--- Nagsisimula yan sa sarili natin. DISIPLINA ay katumbas din ng Pagbabago. So mas maganda kung ang isisigaw ng tao sa gobyerno ay hindi pagbabago kundi DISIPLINA at ganun din ang tugon ng gobyerno sa tao--DISIPLINAHIN NIYO DIN ANG SARILI NINYO.

Virus Infected

2010-10-25T08:22:00.004+08:00

Buti na lang sembreak na. Bakasyon na kahit isang linggo lang.
At gaya ng pagkavirus ng cellphone ko eh navirusan din ang gumagamit nito--ako.

SORE EYES! Ohe men.

Actually, si ate ang unang nagkasore eyes sa pamilya namen the night befor I go to subic at bago magpunta ng Galera si Mami. sabi pa nga namen buti aalis kami at makakaiwas kami. At ngayon paguwi namen eh pareho kaming may sore eyes.

Sabi nung iba kong classmates na nagkasoreeyes na hindi naman daw masakit. Sabi ko ngayon medyo masakit siya. Mahapdi sa mata, pagkagising mo sa umaga di ka makadilat sa dami ng muta at pagyumuyuko ka parang malalaglag yung mata mo plus medyo sisingkit siya ng konti at para kang sabog.

Eto, nagsearch ako ng ilang infos about sa sore eyes pati kung paano to maiiwasan para naman sa inyo. Mahirap magkasore eyes.!

What is sore eyes?
Sore eyes is a common term for an inflammation of the thin covering of the eyeball and the inner eyelid brought about by a viral infection which may be highly contagious.

What are the signs and symptoms of sore eyes?
* Redness of the eye
* Eye discomfort describing as burning or gritty but not sharp
* Vision is usually normal although smearing particular in waking, maybe common.
* Pain on the eye on exposure to light
* Water-like discharge commonly seen but later eyes maybe difficult to open in the morning, glued together
* Runny nose and sore throat maybe present

How do you prevent sore eyes?
* Wash hands frequently and thoroughly with soap and water.
* Do not touch your eyes and face without washing your hands.
* Do not share towels, eyeglasses/ shades and make up.
* Do not reuse handkerchiefs (using a tissue is best).
* Used make-up must be thrown away if the patient has been diagnosed with infectious conjunctivitis.
* Be careful that tips of eye drops or ointments do not touch the eyes or eyelashes.
* Don’t swim (some bacteria and viruses can be spread in the water).
* Avoid shaking hands.
* Disinfect surfaces, doorknobs, counters, elevator buttons, hand rails with dilute bleach solution.
Clothes, towels, pillow cases and anything else which may have come in contact with an infected person should be washed.
What should patients with sore eyes do?
* Frequently wash hands with soap and water.
* Use clean tissue to remove discharge from eyes and wash hands afterwards.
* Dispose used tissue in garbage bins. If the latter is not available, keep tissue in a small plastic bag then discard it as soon as you find a garbage bin.
* To prevent irritation of the eye and possible scarring, do not use contact lens while one has sore eyes.
* Do not wear eye make-up until the problem has been resolved.
* Warm compress may be helpful to relieve discomfort and remove "crust."
* Use antibiotic or antiviral medication only upon prescription by the doctor.
* If drops or an ointment is prescribed, the applicator tip and infected eye must never come in contact with each other.
* Especially for persons with sore eyes with runny nose or cough, stay in a separate room or away from other family members or co-workers.

Source: click me

Basa na lang kayo jan

Permanente

2010-10-20T17:59:00.002+08:00

Sisikat ang araw pero sa gabi ay lulubog din ito.

Bibili ka ng isang bagay pero mauubos at mauubos din ito.

Ang ilaw ay napupundi rin, ang tsinelas ay napupudpod rin.

Ang buhok, napapanot, pumuputi.

Ang dahon, nalalagas, nalalaglag.

Ang bulaklak ay nalalanta.

Ang oras ay dumadaan...

Ang pasensiya ay nauubos.

WALANG PERMANENTE sa mundong ito kundi pagbabago.

Sa pagdaan ng mga araw, napansin ko na unti-unti akong nagbabago. Bukod sa mga pisikal na pagbabago, nandidiyan na rin ang pagbabago sa pag-iisip, sa mga trip sa buhay.

Minsan trip ko magpakasaya ng sobra-sobrang saya. Minsan gusto ko magmukmok sa isang sulok, isalpak ang earphones sa aking tenga at ipikit ang mga mata kasabay ng tugtog na nangingibabaw sa aking mundo na walang makakaistorbo.

Bakit ba kasi ang haba ng pasensiya ko?

Bakit ba kasi hinahayaan ko na lang gumulong ang oras at hindi ako gumagawa ng pagbabago?

Acceptance.

Yan ang sagot diba? Alam ko, pero ako mismo hindi ko maispelling sa sarili kong buhay kung ano ang acceptance.

Ang sugat, naghihilom din.

Siyett namimiss ko na yung cellphone ko. Nasira siya . Tsk. Hindi ko matanggap na wala akong cellphone sa sabado pagpunta ko sa Subic. Paano na yung mga pictures? HUHU.

Sinasayang ko ang oras, hindi ko siya agad napagawa. Huli na ang lahat.

(sorry, umemo slight.)

:))

Miss you all guys!

Boses ng KABATAAN

2010-10-12T20:04:00.002+08:00

Muli akong nagbabalik, dito sa lugar na ito at nagsusulat nanaman. Sorry talaga, hindi ko maisingit ngayona ng pagbloblog pero gusto ko lang i-post itong post na ito. Isa din ito sa mga pinagka-abalahan ko ngayong mga araw.

Sneak peak:

"Hindi Kami papayag na maging tambakan ng Basura ang Lungsod Namin!"

Hindi kayo nagkakamali. Pang welga nga yang hawak ko jan sa picture na yan dahil kanina lang eh nakiisa ako, kasama ang ilang mga kamag-aral, guro at mga madre sa school namin, pati ibang mag-aaral sa lungsod namin at mga organisasyon sa lungsod namin para tutulan ULIT ang nasabing pagtatayo ng isang Sanitary landfill dito sa aming lugar. Ay! Hindi pala pagtatayo dahil naitayo na. Nabigo na yung unang beses naming tumutol last year at ngayong taon naman muli kaming tumututol na tanggapin ang basura ng karatig-bayan at pati na ang sa kalakhang maynila. Sa may mismong landfill na kami nagwelga--isang prayer rally.

Sabi nga ng tatay ko, wala daw kaming magagawa diyan dahil isang malaking tao yung may-ari nung landfill na yun. Iba na talaga ang pera. Madaming napapakilos.

Ang sa amin lang naman, paano naman ang susunod na henerasyon kung ang sisilangan nilang lugar ay ISANG BASURAHAN? Ang ganda ng lungsod namin, tapos magiging tambakan lang ng DUMI ng ibang lugar? WTH.

Oo, malayo naman ang bahay namin sa dumpsite na yon pero hindi ang pamilya ko ang concern ko. Paano naman yung mga nakatira sa malapit sa dumpsite? Residential area yun. paano naman yung mga nagtratrabaho doon? hindi maiiwasang mangyari ulit yung sakuna sa payatas. Saka isa pa, paano ang tubig na bumubuhay sa buong lungsod kung malapit iyon sa tambakan ng basura? Anu iinumin ng tao? kulay itim?

Ewan ko. Sana kung may konsensiya lamang ang tao na ito na marami ang maapektuhan sa kaniyang ginagawa, habang maaga pa, TUTULAN na.

Hanggang dito sa blog nagproprotesta ako XD

World Teachers Day

2010-10-05T20:22:00.002+08:00

Update na ulit ako pero madalang na lang siguro muna for the reason na--- busy ako sa mga school works as usual pero iba ngayon dahil magpaparticipate ako sa interschool competition sa city namin sa isang talumpati. Anyways, di naman ito ang point ng post na ito pero pwede rin naman iconnect.

Sa bawat pagsali ng mga estudyante sa mga contest na iyan, sino ba ang gumagabay? Mga guro diba?

Sa bawat kaalaman ng mga estudyante, ang may turo niyon ay walang iba kundi mga guro diba?

Sa bawat nurse, doctor, abogado, enhinyero, artista, kapwa guro at kung anu mang trabaho pa yan-- guro din ang naghulma sa bawat isa hindi ba?

Sabi nga ng ate ko na guro "Teaching is a truly humbling profession."

Kung tutuusin, hindi naman malaki ang sweldo ng mga guro. Minimun lamang ang seldo ng ordinaryong guro, na kung tutuusin ay kikitain nila ang doble pa noon kung ibang propesyon ang kanilang pinili, pero hindi. Hindi sila nagdalawang isip na maging instrumento ng pagkamulat sa kamangmangan ng mga estudyante--Instrumento ng pagbabagoo.

Kapag naging guro ka, pagod ka palagi. Nakatapos ka na nga sa pag-aaral mo bilang estudyante, heto ka na naman, nag-aaral para sa mga lessons na ituturo mo sa mga estudyante mo.

Naiintindihan ko ang ganoong pakiramdam, dahil ako mismo ay isang batang guro, isang katekista. Naiintindihan ko ang isang bagay na nagbibigay ng lakas sa isang guro upang magpatuloy sa ginagawang kabayanihan-- iyon ay makita ang mga estudyante niyang natututo at natutuwa.

Sa simpleng pasasalamat at pagtangkilik sa isang guro at sa mga ginagawa niya ay katumbas na ng lahat ng mga gamot sa lahat ng karamdaman ng isang guro. Kaya bago matapos ang akdang ito, lubos akong nagpapasalamat sa mga gurong naririyan sa buong mundo. Maraming salamat dahil hindi lamang intilehidad ang inyong hinulma sa amin, pati ang pagkatao namin ay binigyan ninyo ng direksyon at sinisugurong sa pagtatapos ng buong buhay na grading period namin ay makakakuha kami ng mataas na marka.

Mabuhay kayong lahat--mga bayani ng ating lipunan. :]

PS. Happy World teachers day po sa ate ko, at kay Miss Fatima Rivas. :] gayun na din sa lahat ngg naging guro ko sa loob ng aking 12 taon ng pag-aaral :]

hiatus

2010-10-03T22:33:00.001+08:00

Bakit ba kailangan magpost pa ng hiatus diba?

Ang point lamang eh para ipaalam sa inyo na buhay pa naman ako. Wala lang talaga akong oras ngayon sa pagsusulat.

Anyways, di naman ako mawawala ng matagal. babalik ako. :]

Sana nanjan pa rin kayo pag balik ko.

Ingat tayong lahat.

Reason pala: school works, community commitment.. pwede na rin love life. :)))

Naalala niyo na?

2010-09-26T19:33:00.006+08:00

Isang taon na ang nakalipas.

Ang bilis ng oras no?

Isang taon na rin nga talaga ang lumipas.

Tignan niyo:

Oh natandaan mo na ba?

OO, yan ang ang pananalasa ng bagyong Ondoy noong nakaraang taon, September 25, 2009 sa kamaynilaan at ilang mga karatig probinsiya.

Maswerte na siguro kaming maituturing dahil hindi namin naranasan ang gaya ng sa mga litrato sa taas. Muntik-muntikanan lang naman pero dahil mabait pa rin si God eh ayon, eto ako ngayon, isang taon ang nakalipas, tumitipa sa keyboard at nagku-kuwento sa inyo.

Pero alam niyo ba na kakaibang atake ang ginawa sa akin niyang Ondoy na iyan? Kung babalikan ang kwento ko noong isang taon, kasagsagan ng Ondoy nun at watak-watak ang pamilya namin. Wala ang tatay ko, sinundo ang nanay ko sa tawid ng tulay na binaha sa amin na kita mong ang wild ng ilog. Kala ko watak na pamilya ko noon, good thing magkakasama pa rin kami ngayon.

Naalala ko din sa bahay ng classmate ko ako inabutan ng Ondoy noon at medyo pinasok ng tubig ulan ang bahay nila. Mula kusina, CR, kainan at medyo umabot sa sala. So bago ako umuwi eh tinulungan ko sila pahupain ang daloy ng tubig sa loob ng bahay nila dahil wala din silang kasamang magkapatid noong.

Naalala ko din yung pauwi na ako para i-check ang bahay namin kung ok pa, hinabol pa ako ng baka sa shortcutan na talahibang dinaanan ko. Susme, adrenaline rush.

Naalala ko pa, naglalakd ako sa highway ng subdivision namin. May payong pero basam-basa pa rin ako, sumasabay sa agos ng mga ususerong sinasabi na lubog na yung tulay malapit sa amin.

Naalala ko pa, ikaw naaalala mo pa ba?

Inaalala ko din lahat ng mga namatay sa masaklap na bagyong iyon.

Sana di na ulit mangyari ang tulad noon sa future.

Sa Pag-ibig....

2010-09-26T17:56:00.002+08:00

Hayaan ninyong ako ay may ipabasa sa inyong istorya. Ang totoo, nabasa ko lang naman ita sa isang libra ng Filipino sa pagkakanap ng mga kwento para sa project ko. Nagustuhan ko lang yung kwento kasi wala lang. Na touch lang ako.

Credits to Tanglaw sa WIKA at PANITIKAN III ni Angelita Binsol ng Diwa textbooks para sa libra at kay Pat V. Villafuerte na siyang may-akda ng kwentong ito.

Paunawa, hindi po ako ang sumulat ng kwentong ito. Nais kong pasalamatan ang source ko na nakasulat sa taas. :]

Sa Loob ng Bus, Isang Hapon

Pat V. Villafuerte

Hinataw ko ang dalawang saklya na nakasandal sa punong mangga. Itinindig ko ang mga iyon at aking sinalubong si Luz.

“Kanina ka pa?” ang tanong ni Luz.

“Hindi pa gaanong natatagalan,” tugon ko. “Tayo na.”

“Hindi ka ba nahihirapan sa ginagawa mo? Araw-araw ay sinusundo mo ako. Ang laki na ng molestya ko sa iyo, a.”

“Ikaw nga ang inaalala ko, e. Baka naaasar ka na sa kakasundo ko sa’yo.”

“Naku, hindi,” ang tanggi ni Luz. “Mabuti nga’t nasasabayan mo ako sa pag-uwi. Mahirap yatang mag-abang ng dyip. Saka mahilo man ako sa sasakyan ay may sasaklolo sa akin.”

Tiningnan ako ni Luz. Lumungkot ang kanyang mga mata.

“Mabuti ka pa, hindi ka nakakalimot. Di tulad ng ibang taong kilala ko,” ang sabi ni Luz.

Alam ko ang pinatutungkulan ng huling pangungusap ni Luz. Si William, ang mahigpit kong karibal sa panliligaw sa kanya. Ni minsan hindi siya nasundo nito sa paaralang kanyang pinagtuturuan.

Tuwing hapon ay sinusundo ko si Luz. Tutal ay pareho kaming taga-Gagalangin. Iisa rin ang pook na aming pinagtatrabahuhan. Isa siyang guro sa paaralang Arsenio Lacson at ako naman ay isang dibuhista sa isang printing press sa San Rafael Village.

“Siyanga pala, wala rin lamang pasok bukas ay pumunta ka naman sa bahay. May ipapadrowing ako,” Pakiusap ni Luz.

“Ang ate mo?” ang bati ko.

“Nasa loob. Kanina ka pa hinihintay. Naroon din si William.”

Parang may kung anong bagay na tumarak sa puso ko. Bumukas ang pinto. Sinalubong ako ni Luz na nakangiti.

“Tuloy ka, Ric. Teka’t kukunin ko sa drawer ang aklat na pagkokopyahan mo.”

Nang lubusang mabuksan ang pinto ay tumambad sa aking paningin ang inaasahang kong magiging panauhin ni Luz, si William. Naka-t-shirt ito ng murang asul at nakamaong.

“O, bakit hindi ka maupo? Itong si Ric, oo. Heto ang tatlong drawing na kokopyahin mo,” sabay abot sa isang makapal na aklat.

Tumingin si Luz kay William. “William, si Ric,” ang sigaw nito. “Iyan ang Amorsolo ko, baka akala mo?”

“Kamusta ka, William?” bati ko.

Sa halip na ako’y sagutin ay nagsindi ito ng sigarilyo. Di na kaila kay Luz ang pamumutla ko. Napayuko ako at nagsimulang gumuhit.

Lumabas si Luz at pagbalik niya’y dala-dala ang inihandang spaghetti.

“Mamaya mo na simulan ‘yan, Ric. Halika na’t sumabay ka na sa amin ni William.”

Kinuha ko ang saklay. Tumindig ako at lumapit sa kinaroroonan ng dalawa. Kitang-kita ko nang kumbatan ni William si Luz na wari’y inuutusan ang dalaga na abutin sa kanya ang inumin. Nang akmang dudulutan ako ni Luz ng spaghetti ay di ako nagdalawang-isip. Kinuha ko agad ang pinggan.

“Ako na lang,” wika ko.

“Sige, mapilit ka, e’” Tugon ni Luz.

“Kamusta ang trabaho mo sa bangko?” ang bumasag ng katahimikan.

“Mabuti. Kaya lang ay baka hindi ako makatagal,” ang sagot ni William na may himig-pagmamayabang.

“Bakit naman? Ang taas ng sahod mo roon, a?” ang tanong ko.

“Palautos ang executive vice-president ng bangkong pinaglilingkuran ko. Panay ang tawag, panay ang utos. Ayaw ko sa lahat iyong minamanduhan ako, e. Kung Mama ko, hindi ako mapakiusapan, siya pa?”

Napangiti si Luz kay William. Napakagat-labi ito. Ibinaling niya ang tingin sa akin. Humahanap ng kasagutan ang mga matang iyon.

“Maalaala ko. May tatlo akong passes sa Fort Santiago. Maganda ang labas sa PETA ngayon. Manood tayong tatlo,” ang anyaya ni William.

“Naku, kayo na lang. Baka makagambala ako,” tanggi ko.

“At sa palagay mo naman ay papayagan akong umalis ni Inay kung hindi ka kasama?” ang tanong sa akin ni Luz. “Sumama ka na. Teka’t magbibihis ako. Magpapaalam na tuloy ako kay Inang. Nasa kabilang kwarto siya.”

Nang makaalis si Luz ay nanatili ang katahimikan sa sala. Kapwa kami nagpapakiramdaman ni William. Waring naiilang siya sa pagkakapunta ko kina Luz. Naisip ko tuloy na napilitan lamang siya na ako’y anyayahan dahil di papayag ang nanay ni Luz kung di ako kasama. Ako lamang kasi ang pinagkakatiwalaan ng kanyang ina.

Ilang sandali ang lumipas ay lumabas na si Luz. Lalong lumutang ang kanyang kagandahan sa dilaw na bestidang suot niya.

“Tayo na,” anyaya ni Luz.

Sa daan ay halatang-halata ko na sadyang binibilisan ni William ang paglalakad. Ako nama’y tila isang asong nakabuntot. Nakadama ako ng pagkahabag sa aking sarili. Ngunit paano ko matatanggihan si Luz? Paano?

Maging sa loob ng bus ay maagap na nakahanap ng upuan si William para sa dalawang tao. Magkatabi sila ni Luz. Ako nama’y naiwanang nakaupo sa bandang likuran.

Sa loob ng bus ay sarisaring mga alalahanin ang umuukilkil sa aking diwa. Naisip ko maging sa anumang labanan ay namumuro si William sa pag-ibig ni Luz. Patok na patok, wika nga. Magandang lalaki si William, mataas ang pinag-aralan, may matatag na hanapbuhay at kilala sa lipunan ang kanyang mga magulang. Samantalang ako, isang karaniwang dibuhista lamang sa mumurahing printing press. Hindi nakatapos ng pag-aaral, anak-dukha, at higit sa lahat ay pilay.

Di naglipat-saglit, ang pampasaherong bus ay napuno. Isang babaeng buntis ang sumakay, akay-akay ang dalawang gusgusing bata. Nagpipilit itong makipagsiksikan upang makahawak sa barasan ng bus.

Kitang-kita ko nang kumbatan ni Luz si William. “Tumayo ka naman William. Baka mapanganak pa yan ng di oras,” ang pakiusap ni Luz.

“Pwede ba Luz? Ang hirap naman sa babaeng iyan, e. Alam nang puno ang bus ay nagpipilit pa ring sumakay. At nagsama pa ng mga bata. Ako ang walang kagana-gana sa mga bata.”

Muli kong itinindig ang saklay. Nilapitan ko ang buntis na babae.

“Dito na kayo umupo, Misis,” ang alok ko.

Nagtama ang mga mata namin ni Luz. Nadama ko ang kanyang matinding pagkahabag sa akin. Maya maya’y nilingon niya ang konduktor.

“Mama, sa bus stop po. Bababa na kami,” ang kanyang sabi.

“Aba, nasa Zurbaran pa lang tayo, Luz. Malayo pa ang Fort Santiago. Nananaginip ka ba?” ang tanong ni William.

Huminto ang bus.

Nilingunan ako ni Luz. “Dito na lamang tayo, Ric.”

“Sandali lamang, Luz. Sasama ako,” ang pagpipilit ni William.

“Talagang manhid ka, William. Kanina, sa loob ng bus ay nakita mo ang paghihirap ng isang buntis. Ngunit ano ang iyong ginawa? Sa halip na paupuin mo ay nagbulag-bulagan ka. Hindi ka ba nahihiya kay Ric? Higit ang iyong lakas kaysa kanya ngunit siya ang nakaunawa sa pangyayaring iyon.”

Napayuko ako. Damang-dama ko ang naghaharing pagkahabag sa akin ni Luz.

“Paano kung tayong dalawa ang maging magkapalaran at mabuntis ako, kaiinisan mo rin? At paano kung dumami ang ating magiging anak, mawawalan ka rin ng gana?

“Dinaramdam ko rin, William. Ngunit ang eksenang naganap kanina sa loob ng bus ay higit na makabuluhan kaysa anumang mapapanood natin sa Fort Santiago. Mabuti’t hangga’t maaga ay nakilala kita.”

Tumalikod si William nang hindi na nagawa pang magpaalam. Inayos ko ang aking dalawang saklya. Inalalayan ako ni Luz sa paglalakad. Nang sumandaling iyon naging magaan para sa akin ang paglalakad. At marahil sa susunod na mga araw ng pagsundo ko sa kanya ay makadarama ako ng mga kakaibang kaginhawaan.

:] End muna